Het echtpaar Thijs en Hilda Hopman viert zondag zijn diamanten bruiloft. Hij: 'Ik moest het geld binnenbrengen.' Zij: 'En ik kwam ermee toe.'foto René Schotanus/het fotoburo
BREDA - Twee borreltjes voor het eten; je kunt er oud mee worden en als je ze nog steeds samen drinkt, dan kun je zomaar een diamanten paar vormen.
Zoals Thijs (87) en Hilda (80) Hopman uit Breda. Zondag is het voor hen, hun drie kinderen, zes kleinkinderen, andere familie en vrienden feest in zorgcentrum Heksenwiel. Ze weten nog niet precies wat hen te wachten staat, maar er staan twee vrijwilligers klaar en de voorraadkast is goed gevuld.Slechts zeventien jaar was Zwijndrechtse Hilda toen ze met een van haar zussen ging winkelen in Dordrecht en twee heel leuke militairen zag staan. "Kom, zei ik de volgende dag, we gaan nog een keer, want misschien staan ze er weer. En ze stonden er."
Nou ja, Hilda had alleen oog voor Thijs, maar toen had ze meteen een probleem. Zeventien jaar was, zeker in die tijd, niet echt een leeftijd waarop je ouders blij waren met een vriendje.
"Ik mocht natuurlijk niet weg, maar ik heb toen gelogen. Dat ik naar een vriendinnetje ging. Ik vond het zo erg, want ik had nog nooit gelogen. Mijn moeder vroeg op een gegeven moment of ik soms een vriendje had. Ik heb onmiddellijk ja gezegd en toen zei zij: breng die dan maar eens mee. En hij viel gelijk in goede aarde. Daar snap ik nou nog niks van", zegt de diamanten bruid met een knipoog.
Bruidegom Thijs, geboren in Egmond aan Zee, kan er wel om lachen. Hij is als adjudant in het leger alweer 33 jaar geleden afgezwaaid.
"Een mooi leven heb ik gehad in dienst. Ik heb er wel mijn reuk verloren. Ik zat op de NBC-school in Breda, Nucleair, Biologisch, Chemisch, en heb veel dienstplichtigen opgeleid. Moesten ze hun gasmasker afdoen in een ruimte vol gas. Ik deed dat voor en misschien, achteraf gezien, wel te vaak."
Hetgeen hem overigens niet weerhield zijn grote hobby uit te oefenen: in de volkstuin. "Aardappelen, rabarber, sjalotjes, tomaten, aardbeien, snijbonen, sperziebonen. We hoefden alleen voor fruit naar de groenteboer. We hadden een diepvrieskist van vierhonderd liter. Die zat altijd vol", zegt hij.
Hun gezamenlijke hobby was kaarten, een potje duizenden. Vaak tot diep in de nacht. Hilda is nu verslaafd aan de spelletjes die ze op haar laptop kan spelen.
Ook de herinneringen aan hun vakanties koesteren ze. Met de Alpenkruiser naar Duitsland, Oostenrijk, Spanje. En later met de bus. "We hebben een goed leven. Jij door mij en ik door jou", zegt zij. En hij: "Ik moest het geld binnenbrengen." En zij weer: "En ik kwam ermee toe."
Een beetje kibbelen mag na zoveel jaren, vinden ze allebei. Zij over het geheim van hun huwelijk: "Goed koken, dan hou je hem binnen." En wat hij er voor terug moet doen? "Afwassen. Een vaatwasser vind ik zonde van het geld. Dat verdien ik dan liever zelf."
Ooit was zij vreselijk jaloers, zo wil de overlevering. "Als ik zes woorden met haar zus sprak en die zei zeven woorden terug, dan waren de poppen al aan het dansen."
"Klopt", zegt zij. "Mijn moeder waarschuwde me nog: Hillie, die jongen hou je zo niet hoor. Maar gelukkig is die jaloezie nu over. Hij zit beneden soms met dertien vrouwen bij de bingo. Tja, veel weduwen hier. Vrouwen zijn nu eenmaal het sterke geslacht, hè."
Sorteer reacties
