Wim de Graaf uit Papendrecht met zijn zelfgemaakte vlieger. De wind laat het een beetje afweten. 'Ik krijg hem maar niet de lucht in!' foto's Cindy Joos/het fotoburo
Vliegeren, wie De vliegeraar las van Khaled Hosseini heeft er een romantisch beeld bij. Jongens heen en weer rennend, de vlieger hoog aan de hemel, manoeuvrerend, duikend, hopend dat het touw van de eigen vlieger dat van de concurrent doorsnijdt.
Maar dat is nou precies dat wat niet wordt gewenst op de Rijsbergse
vliegerdagen. Niet dat het niet gebeurt, integendeel. Vrijdag nog. Een touw
sneed in de lucht per abuis dat van een eenlijner stuk. Tot ontsteltenis van
diens eigenaar. Nondedju, mompelde hij en ging naarstig op zoek naar zijn
vervlogen object. Hij had er -verdorie- heel wat uren in zitten.
Het is een besef dat respect afdwingt. Dat wat dit weekeinde zo fraai de
hemel kleurt boven een Rijsbergs weiland, blijkt voor het grootste gedeelte
het resultaat van noeste huisvlijt. Neem de immense stervormige vlieger van
Ronald de Graaf uit Alblasserdam. "Zelf gestikt", grijnst hij
trots. "Ik heb er uren voor achter de naaimachine gezeten." Met
broer Wim uit Papendrecht en met nog flink wat familieleden is hij in
Rijsbergen. Met de caravan, want, zo melden ook leden van het vliegerteam De
Maïsduikers: "Dat is één van de leuke dingen van het vliegeren.
Het vrije leven dat er bij hoort."
De teamleden Bert en Geria
Goevaers, Wil Heeffer en Karin van Hees zijn al maanden onderweg. In binnen-
en buitenland, als er een vliegerfestijn is, zijn zij er bij. Compleet met
caravan en vliegers die zij -natuurlijk- zelf maakten.
Vliegers
die zaterdag trouwens wel een beetje liggen te niksen op het gras. Want,
tja, dat is het enige nadeel van hun hobby: "Je hebt er wel wind voor
nodig." En die wind laat het een beetje afweten, dit keer. Jammer,
halen ze nonchalant de schouders op. Volgende keer beter.
Jammer,
vindt ook Jan Borsboom van vliegerclub Sky-Pirates uit Rijsbergen. Het is
zijn vereniging die het festijn organiseerde. Maar ook hij kan er niet al te
veel mee zitten. "Het is niet zo dat er niks in de lucht gaat, kijk
maar." En hij wijst naar boven waar de fraaiste exemplaren kleurrijk
afsteken tegen een helblauwe hemel.
De sfeer is aangenaam, meent
Borsboom. Ontspannen, vriendschappelijk, beetje zoals vliegeraars zijn. De
circa 150 aanwezige vliegeraars kijken naar elkaars vliegers, fluiten
bewonderend als één van de (internationale) teams een demonstratie
synchroonvliegeren weggeeft. Ze lenen touwen aan elkaar, geven tips en
vinden elkaar in de schoonheid van hun hobby.
Kinderen leren hun
eerste vlieger bouwen, stuiteren enthousiast naar een veldje als er een
snoepdropping plaatsvindt en houden jonglerend diabolo's in de lucht.
Borsboom wandelt intussen naar een afrastering. Binnen staan kleine wagentjes
en skateboards. Dan vertelt hij hoe zijn club vooral aan powerkiten doet. Op
het strand, in het wagentje, met weergaloze snelheid achter de vlieger aan.
Dik vijftig kilometer per uur kan het gaan, zelfs wel zeventig, zoals
clublid Rudy Vermeren gemakkelijk haalt.
Een magnifieke ervaring,
knikt ook Adriaan Zebergs van de Sky-Pirates. "De adrenaline spuit door
je lijf." Toch heeft deze achttienjarige zijn hart inmiddels verpand
aan weer een andere tak van de vliegersport. Nog ruiger, nog
spectaculairder. "Kitesurfen", zegt hij. Op een surfplank, op de
golven van de zee, de spieren gespannen, de vlieger in de lucht. Stuntend
door de branding. "Soms maak je metershoge sprongen", zegt
Zebergs. Magnifiek is dat.
Achttien is hij en daarmee de hoop voor
de Sky-Pirates. Want dat is, zo vertelt Borsboom, één van de redenen waarom
zijn club dit festijn op poten zette. "Wij willen jongeren achter de
computer weghalen. Ze laten zien hoe leuk en divers de vliegersport is."
Opzet geslaagd: het is een leuk weekeinde. Volgend jaar weer, belooft
Borsboom. En wellicht dan met een beetje meer wind.
- fotoalbum op
www.bndestem.nl
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
