Stamppot in de pauze van het Bredase begrotingsdebat.
Dat is aan de ene kant stevige winterkost, waar je weer even mee vooruit kunt. Maar het is ook een makkelijk gerecht. Juin en pee of boerenkool, een smak errepels en bikken maar.Het leek het debat over de Begroting 2009 zélf wel.
Stevige kost kwam donderdagavond van de coalitie. Het front was ondoordringbaar. Wethouder Henk Snier (PvdA) van Financiën stond fier voor zijn 'solide' begroting.
Hij heeft de buffers, de algemene reserve, op de valreep met 11,4 miljoen euro verhoogd tot een 'robuuste' 27,4 miljoen euro. Dat is verstandig, in tijden van onzekerheid en vertragende groei.
Het 'makkelijke' deel van de stamppot werd geleverd door de oppositiefracties. D66 bleef moeizaam overeind door zich stug en almaar zwijgzamer vast te klampen aan het eigen alternatief.
De grootste oppositiepartij, de VVD, trok fel van leer, maar had zich bepaald niet tot de tanden gewapend.
De liberalen zetten hoog in: de lasten moesten minder omhoog. Dat klinkt goed voor burgers in economisch benarde tijden.
Maar er moet ook alvast worden bezuinigd, zei VVD-cheffin Hanneke van Maanen: zo'n negen miljoen euro. Toen haar werd gevraagd waar dat geld dan vandaan moet komen, bleef het oorverdovend stil. Van Maanen voerde geen sterk nummer op, vooral omdat ze de indruk wekte geen idee te hebben van de manier waarop een begroting in elkaar steekt. Want wie eenmalige meevallers op de jaarrekening als blijvende en altijd haalbare bezuinigingen inzet, heeft niet begrepen hoe gemeentefinanciën in elkaar steken.
Wethouder Snier wees er op dat bezuinigen een lastig karwei is en vooral veel moeilijke en harde keuzes vergt.
De SP voer intussen helemaal een onnavolgbare koers. De fractie, die zich de linkse oppositie waant, zal zich in allerlei bochten moeten kronkelen om aan de eigen achterban uit te leggen dat wijkontwikkeling kan worden stil gezet om meer woningen te bouwen.
Dat laatste is een prima streven in een stad die heel veel betaalbare woningen te kort komt.
Maar Snier serveerde ook de SP moeiteloos af: als de gemeente geld voor wijkontwikkeling reserveert, dan gaat dat óók over woningbouw. Maar tegelijkertijd wekt zo'n reservering vertrouwen bij bijvoorbeeld woningcorporaties, projectontwikkelaars en ondernemers.
Van SP-fractievoorzitter Frank Vergroesen werden geen argumenten meer gehoord, behalve 'wij willen dit zo niet'.
Ondertussen is Breda op weg een echte stad te worden. Een stad met een aansluiting op de hoge snelheidslijn, dus met korte reistijden naar de 'echte' grote economische en bestuurlijke centra. Dat gaat hoger opgeleide inwoners opleveren.
Door zijn ligging trekt Breda nu al steeds interessantere bedrijvigheid aan. Na de Amerikanen ontdekken nu ook Chinezen de stad. Daardoor krijgt de globalisering in Breda echt een kans.
Het fatsoenlijk op gang houden van die dynamiek vraagt om ambities. Dat betekent dat er gedurfde ingrepen in de stad worden gepleegd, om de aantrekkelijkheid op peil te houden.
Ambitie vraagt om bestuurders die in staat zijn én bereid zijn om tegelijkertijd goed naar de inwoners te luisteren, maar ook het grotere geheel te overzien.
Het vraagt om mensen die de spelregels van die grotere wereld snappen en die kansen grijpen die de hele stad ten goede komen. Politici die de stad goed 'aanvoelen', maar ook op gezette tijden het voortouw nemen.
Breda hééft ambities. Het wil naar 185.000 inwoners (nu 170.000) groeien en 110.000 banen (nu ruim 90.000) bieden.
Partijen die dát spel, in dialoog met én wijkbewoners én de grote jongens van deze wereld, mee willen spelen zullen inhoudelijk én politiek iets meer niveau moeten leveren dan deze week in de raadsvergadering voorhanden was.
