De buurvrouwen Sharine en Noraima en hun (vijf) dochters zorgen in de Melchior van Herbachstraat voor een Antilliaanse sfeer foto Melanie Rijkers
Bokskampioenen Frank Beekwilders, trainer Piet Geerding en Jan Remie, die later in de ring stierf. Foto gemaakt in 1946.
Buurtbewoner Jopie van de Broeck weet nog hoe je vroeger kon varen in de vijver, uitkijkend over het grasveld.
Raimy en Raychelino, twee vrienden voor het leven. foto Melanie Rijkers
1/4
BREDA; - Die mannetjes. "Ach leuk", bladert Pien Rosmalen door het boekje 'Uit Geeren Zuid'. "Hoe oud zijn ze ook al weer?" "Ehm, twaalf en tien, tien en acht", oppert Monique van Winkel (Singelveste AlleeWonen). Rosmalen lacht: "Ze stonden opeens naast ons.
Ze wilden iets kwijt over God. Het bleken elkaars beste vriendjes. Ze vinden het vreselijk dat ze straks niet meer bij elkaar in de buurt wonen." Rosmalen kijkt naar Caroline Luiken, tikt op een foto van de twee jongens. "Je kent ze wel, hij is toch de kleinzoon van Mientje?" "Antilliaans?", vraagt Van Winkel. "Surinaams", denkt Luiken. "Nee, nee. Toch Antilliaans."
Het gesprek voert verder. Bladerend door het boekje komen de tongen los. Boekje dat Rosmalen met haar bedrijf B_in motion met de vormgevers van De Ontwerpers samenstelde voor de wooncorporaties WonenBreburg en Singelveste AlleeWonen.
Het is een boek vol foto's, teksten en verhalen van bewoners uit de buurt. Als herinnering, als cadeautje. Huis-aan-huis wordt het straks verspreid. Maar ook voor nieuwe bewoners ligt het klaar. Geeren-Zuid maakt immers een ingrijpende periode door. Hele delen van de buurt worden gesloopt, andere gerenoveerd, honderden mensen verlaten noodgedwongen hun huis.
Er verandert veel voor ons, vertelt Luiken. Al 45 jaar woont ze in Geeren-Zuid. Pioniers waren ze destijds. "Alles bouwden we vanaf de grond op." Er kwam een drumband, een wandelsportvereniging. Iedereen kende elkaar, hielp elkaar, kwam elkaar tegen.
Luiken: "Het was de tijd dat het water in de wijk zo helder was, dat we er in zwommen. 's Winters werd er altijd geschaatst." Rosmalen: "Er kwam een man naar ons toe met een oude foto van de Esso." Luiken: "Ach ja." Rosmalen: "'s Avonds na het werk gingen veel wijkbewoners er even tanken. Het werd een verzamelplaats." Van Winkel: "Nu zit op die plek het Leger des Heils." Rosmalen: "Nog steeds zo'n plaats waar mensen zich verzamelen, hun verhaal kwijt kunnen."
Van Winkel: "Ik vond het verhaal van de dames uit de Callandstraat zo mooi." Rosmalen: "Zeven dames tussen de 72 en 87 jaar oud. Al hun mannen zijn in de loop der tijd overleden. Ze wonen met zeven vrouwen op één galerij."
Van Winkel: "Dames die, zo ontdekte ik in het boek, heel onverwachte kanten hebben." Ze lacht. "Met één van hen Tiny Willems zit ik vaak om tafel om over de toekomst van de wijk te praten. " Keurige dame. "Geen moment heb ik geweten dat ze schietkampioen is." Rosmalen: "Ze is lid van de Wapenbroeders. Met allemaal oud-militairen. Vindt ze gezellig. In 2007 won ze nog een gigantische beker." Ze is niet de enige ster van de galerij. "Mien Kolen was zwemkampioen. Nog steeds zwemt ze elke dag." Luiken: "En vergeet Frans Beekwilder niet." Rosmalen: "Bokskampioen uit de jaren veertig. Trots van Breda en van Geeren-Zuid. Trouwens hij bokst nog steeds. 'Moet je die ouwe zien', roepen ze als ze hem met zijn handschoenen de ring in zien stappen."
"Ach, en kijk: Jeanneke", bladert intussen Van Winkel verder. "Zij heeft het er moeilijk mee, hoor, dat ze weg moet uit haar huis." "Ze woont hier ook al zo'n 44 jaar", peinst Luiken.
En zo gaan de gesprekken door. Over de paardjes die lang in de wijk stonden. Tot ze mishandeld werden, of ziek, en werden weggehaald. "Zabbi Paiman, een Afghaan is er toen met een kruidentuin begonnen. Voor heel de buurt." Van Winkel haalt het aangrijpende verhaal aan van Shaliny, die uit Sri Lanka vluchtte voor oorlog en verkrachting. Het gesprek komt op de twee Antilliaanse buurvrouwen, op hun dochters en de partytent in hun voortuin. Alles delen de buurvrouwen, behalve hun mannen. En Van Winkel begint over wijkagent Jan Kanters. "Ja, hahaha", barst Luiken in een voor niet-ingewijden onverklaarbaar gelach uit. Jantje blijkt uit de buurt zelf te komen. Haalde als kind ook wel eens streken uit.
Prachtige verhalen komen los. Allemaal uit het boekje dat op 6 oktober tijdens de wijktafel Geeren-Zuid wordt gepresenteerd. Boekje dat, zo blijkt al uit vluchtige lezing, de blik op de buurt voorgoed wijzigt.
Mensen krijgen gezichten, stemmen, je leert ze kennen, autochtoon, allochtoon.
