Niet alleen de sneeuw, maar ook grote aantallen fietsen versperren de gidslijnen, zonder welke een slechtziende zijn oriëntatie verliest.
Deze uitcheckpaal staat voor blinden uit het zicht, bij een bouwbord.
Station gepasseerd en weer veilig in de bus naar huis.
Aan de leuning voelt Eike Smit hoe de trap loopt.
1/4
BREDA - En dan sta je daar, tussen de fietsen, afhankelijk van de hulp van anderen zonder wie je er niet uit komt. ‘Dat is frustrerend.’ Op stap, met Eike Smit, zeer slechtziend.
Zie ook:
Vorige week kwam een blinde man ten val op het station in Breda. Hij struikelde nadat hij was uitgestapt bij de halte van de streekbussen, over fietsen die op de gidslijnen lagen. Chauffeurs schoten te hulp om de man uit zijn benarde positie te bevrijden.
Een week later, de fietsen liggen er nog steeds. Of het zijn weer andere, maar in ieder geval blokkeren ze de route voor blinden en slechtzienden van én naar het station vanuit twee richtingen volledig. Blinden en slechtzienden zijn afhankelijk van de geribbelde tegels die hen over een bepaalde route leiden en de 'eindtegels', met stippen, die aangeven waar de gidslijn eindigt. Staan of liggen daar obstakels, dan is de blinde zijn oriëntatie kwijt.
We lopen een uurtje mee met Eike Smit (60), voorzitter van de afdeling Noord-Brabant van de Nederlandse Vereniging van Blinden en Slechtzienden. In 2000 reed Smit nog auto en in 2004 fietste hij nog, maar in 2007 moest hij noodgedwongen stoppen met zijn eigen zaak. Hij lijdt aan een vorm van Retinitis Pigmentosa, een erfelijke aandoening. Hij ziet alles slechts door een kokertje en dan ook nog eens heel vaag.
Het station in Breda kent hij redelijk goed. Toch raakt hij deze middag, op weg naar het spoor, de weg even helemaal kwijt omdat de doorgang belemmerd is. Al tikkend met zijn stok probeert hij de weg te vinden, passanten en reclameborden van Unox en de 'Dagschotel' en het 'Seniorenmenu' van het Centre Court omzeilend. Niet alleen fietsen staan in de weg, ook die borden, rekken, afvalcontainers, prullenbakken.
Op enig moment merkt hij aan het geluid dat hij op de goede weg is. Opmerkelijk genoeg is de gidslijn binnen in het stationsgebouw afgedekt door een grote mat. Gelukkig staan daar wel mensen van de NS, die direct te hulp willen schieten als ze de man met zijn blindenstok zien binnenkomen.
Eike Smit wijst, als hij op het perron is aangekomen, op nog een probleem: op de diverse stations staan de in- en uitcheckpalen voor het openbaar vervoer op verschillende plaatsen. In Breda staan er twee midden op het pad, maar er staat er ook één verscholen tegen een bouwbord. Lastig zoeken als je slecht zicht hebt. En niet uitchecken, dat kost je geld.
Smit vraagt indien nodig om hulp en daar heeft hij over het algemeen genomen goede ervaringen mee. Maar je bent wel afhankelijk en die afhankelijkheid zal, weet hij, alleen nog maar toenemen, want zijn zicht blijft achteruit gaan.
Smit: "We doen als vereniging van alles aan voorlichting, ook op scholen, zoals op de Katholieke Scholengemeenschap Etten-Leur. Daar laten we leerlingen tijdens speciale lessen ervaren hoe het is om niet of slecht te kunnen zien. We hopen dat we ze zo bij kunnen brengen dat je geen fietsen moet neerzetten of gooien op gidslijnen."
"Wat ook vervelend is, dat zijn de containers die mensen lukraak op straat zetten en de overhangende takken van bomen en struiken. Als je daar tegenaan loopt, terwijl je met je stok je weg aan het zoeken bent, zwiepen ze zo in je gezicht", vervolgt hij, op verzoek, de lijst van problemen waar blinden letterlijk en figuurlijk tegenaan lopen.
Hij heeft zin in een broodje, zegt Smit. Dat kan, die zijn te koop in de stationshal. Hoe hij die zaak vindt: "Dan ga ik gewoon op de geur af. Zo vind ik ook mijn weg naar bloemenwinkel of café."
'Met slechtziendheid te maken krijgen is heel confronterend en werkt regelmatig beklemmend op je doen en laten', schreef Smit eerder dit jaar in een bijdrage aan een columnwedstrijd voor de nationale slechtziendendag.
'Vaak weet je niet wat er allemaal op je afkomt. Goed, ieder mens ontmoet hoe dan ook problemen in zijn of haar leven, maar om te overleven moet je wel positief blijven denken .
Slechtziendheid beïnvloedt je dagelijks leven volledig. Het is inleveren, stukje voor stukje. Werk, hobby's, botsen, omgooien, mistasten, inleveren, stukje voor stukje, steeds minder kunnen onderscheiden, totdat ook het laatste oogcontact met je dierbaren wegvalt.'
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
