De Bredase Opera, Bel Canto, Souvenir des Montagnards en het Tilburgs Begeleidings Orkest in Chassé. foto Ramon Mangold/het fotoburo Een opera in de kerk, dat was niet de bedoeling.
En een requiem in het theater evenmin. Binnen de tijdgeest van de negentiende eeuw was het dan ook lastig voor Verdi om zijn uitbundige en tegelijkertijd innemende Requiem uit te voeren. Het grootschalige werk had inderdaad opera-allure, maar was naar oorsprong bedoeld als troostende mis voor een gestorven medemens. Een jaar na het overlijden van de schrijver Manzoni voltooide de Italiaanse maestro zijn Requiem. Waarna het door hemzelf eerst werd gedirigeerd in de San Marco, en even later in een reeks van Europese theaters.
Inmiddels kent de vertolking vanaf een concertpodium geen enkele belemmering meer, mits de afzonderlijke bezetting van koor en orkest minstens honderd personen bedraagt. In dat opzicht bleek de uitvoering door de Bredase Opera, gisteravond in Breda, alleen al voor het oog indrukwekkend, hoewel het podiumbeeld er uiteindelijk toch net zo statisch uitzag als bij een oratorium. Want ook al waren er voor deze presentatie geen regisseur, decor en kostuums nodig, de dreigende akkoorden inclusief tromgeroffel, bazuingeschal van dichtbij en veraf, smeltende vioolsnaren, talloze reeksen van dalende instrumentale motieven en meespelende vocale melodieën maakten van deze Verdi-mis een onvergetelijke luisterervaring.
Met steun van de Tilburgse koren Bel Canto en Souvenir des Montagnards steeg de koorkracht bij de Bredase Opera onder meer in het dreigende Dies Irae tot grote hoogten en werd in het jubelende Sanctus een indrukwekkend vocaal smeedwerk gevlochten.
Sopraan Waldin Roes kon boven het kleurrijke vocale pallet triomferen, ook al was haar dictie niet altijd duidelijk. Waar mezzo-sopraan Alexandra d'Espinoza ondanks haar fraaie dramatische voordracht in de diepte aan glans verloor, bleek Sebastiaan Brouwer als tenor juist in de hoogte weinig reserves te tonen. Het enigszins nasale, maar goed doordringende stemgeluid van de bas Peter van Hoesel kwam in de volle middenzaal van het Chassé Theater voortreffelijk tot zijn recht. Een enkele ontstemde cello voor lief genomen, leverde het in bezetting versterkte Zuid Nederlands Begeleidings Orkest een prestatie van formaat. Aangevuurd door Lex Wiersma die geheel zonder partituur als inspirator na afloop van dit spectaculaire Requiem nog een gepaste doodse stilte teweegbracht.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
Het was echt verschrikkelijk mooi!!!! 
