Bewoners van de Bieberglaan juichen. Hun laan bij het Markdal en dichter bij Ulvenhout dan bij Breda, heeft de winnende postcode. Ook Ton Kroes (derde van rechts achter) staat op de foto. Hij juicht minder hard. Hij gunt het zijn buren, maar heeft zelf geen lot. foto Ramon Mangold/het fotoburo
Het is geen Ginneken, geen IJpelaar, geen Overakker en zelfs geen Ulvenhout. "Kijk", ontvouwt Greet van den Berg een stadsplattegrond van Breda. "We staan zelfs niet eens op de kaart." Toch bestaat de Bieberglaan.
Zie ook:
Ze zitten met z'n allen rond de tafel van Pien Rosmalen. Ook Bieberglaan. En ze brainstormen. Met z'n allen op de fiets vrijdag? Als één blok Bieberglaan? Een feestje daarna in de straat? "We kunnen wel meteen een vorkje prikken bij Wolfslaar", grapt er één. "Ben je gek, is al het geld gelijk op." "Ach, daar is toch geen plek, zitten alle ouderen uit de Damiaanstraat al." "En als we gaan, hoe zit het dan met Ton en Diny? Die hebben geen lot." "Die trakteren we."
Ze zijn opgetogen. Verzinnen als kleine kinderen het ene na het andere plan. Het tekent de straat. De laan, excuus. De Bieberglaan.
"We zijn meer een gemeenschap dan gewoon een laan in Breda", zegt Ton Kroes. "Midden in de natuur, aan de rand van het Markdal, op de grens van Breda", voegt Paul van den Berg toe.
En Kroes en Peter van den Berg ('ja, er wonen meerdere Van den Bergs in de Bieberglaan') beginnen te vertellen. Over eind jaren zeventig. Toen er woeste plannen bestonden om een rondweg aan te leggen die de kern van Ulvenhout moest ontzien. De hele Bieberglaan zou van de kaart worden geveegd. Huizen werden opgekocht, dichtgemetseld.
Er kwam weerstand. Mensen als Ton en Peter kraakten de dichtgetimmerde woningen. Weigerden toe te geven aan de plannen voor de rondweg. "Dit is een uniek stukje Breda, dat moest blijven", zeggen ze nu.
Er heerste anarchie, weet Kroes. Er werden unieke actieplannen bedacht. Met als toppunt de poging van de Bieberglaan om een zelfstandige gemeente te worden. Compleet met brieven naar Den Haag. En met een burgemeester: Rinus Peeters. "Er is zelfs nog een huwelijk voltrokken", lacht Peter van den Berg. "En met carnaval deden we mee als Astrix en Obelix", herinnert Kroes zich. "Als klein eigenwijs Gallisch dorp dat weerbarstig standhoudt tegen de annexatie van het grote Romeinse Rijk."
Eén en ander had succes. De rondweg kwam er niet, nooit. De Bieberglaan bleef. Tot het het laantje werd zoals het nu is. Met een stuk of 37 huishoudens. "Veel alleenstaanden", lacht Lodewijkx. "Dus als je nog iemand zoekt, moet je hier zijn." Tegenwoordig dan. Want nu wonen er keurige mensen. "Maar dat was vroeger anders. Ooit stond de Bieberglaan bekend als tuig van de bovenste richel", weet Lodewijkx.
Tuig of keurig, voor de onderlinge band maakt het niet uit. De Bieberglaan, het vergeten laantje van Breda, voelt saamhorigheid. Ook nu. Juist nu. Nu een aantal van hen wel eens flinke prijzen kunnen winnen. Het resultaat van laksheid, weet Pien Rosmalen. "Ik had op willen zeggen, maar ben het vergeten." Greet lacht. Ook zij had zes van haar acht loten willen opzeggen, maar vergat het. En dus wint de Bieberglaan deels als gevolg van gezamenlijke nonchalance. Op Ton Kroes en zijn vrouw Diny na. Ton had ooit loten, maar gooide ze er uit toen hij begreep dat prijswinnaars op televisie moeten komen. "Bovendien vond ik de loterij chantage." Als jij niet meedoet, winnen de buren. Zoals nu. "En dat gun ik ze van harte."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
