Politieman Peter Sprangers uit Rijsbergen aan het werk als hoefsmid, hier met zijn eigen schimmel Nasser. Sprangers combineert al zo'n twintig jaar twee beroepen, wijkagent en hoefsmid. 'Ik kan geen van beide missen.' foto Frank Poppelaars/het fotoburo
RIJSBERGEN - "Mensen zijn een stuk moeilijker dan dieren." Niemand kan dat zo goed weten als Peter Sprangers (55) uit Rijsbergen.
Hij is politieman in hart en nieren, maar ook al twintig jaar hoefsmid. "Heel verschillend werk, maar ik kan het geen van beide missen." Terwijl hij hard aan het werk is in de werkplaats achter zijn woning, vertelt hij over de nogal opmerkelijke verschillen tussen zijn twee banen. "Het ene moment reanimeer je een verkeersslachtoffer, het andere moment ben je aan het passen en meten om een hoefijzer op de millimeter nauwkeurig op de voet van een paard te krijgen." Sprangers werkt wekelijks 27 uur bij het politieteam van Geertruidenberg en Drimmelen en is wijkagent in Hooge en Lage Zwaluwe.
Ook valt de brigadier regelmatig in bij 'de noodhulp'. "Dan ruk je uit bij meldingen die via de alarmcentrale komen zoals ongelukken, misdrijven of grote vechtpartijen." Daarnaast runt hij zijn eigen professionele hoefsmederij. "Daar vind ik rust. Dieren, natuur en vooral paarden zijn altijd mijn lust en leven geweest. Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken. Die kans laat je niet lopen."
Sprangers kwam na zijn metaalopleiding in 1979 bij de gemeentepolitie van Breda terecht, waar ze technische mensen zochten voor verkeerscontroles. "Het was de tijd van vóór de APK-keuring en het was soms bar en boos wat er op de weg rondreed." Leuk werk, vond hij, maar de liefde voor paarden was sterker en na een paar jaar zat Sprangers bij de Bredase Bereden Brigade. "Een geweldige tijd", en hij haalt met twinkelende ogen herinneringen op aan de acties bij het oude NAC-stadion in de Beatrixstraat.
"Hoog te paard had je daar echt wat te vertellen. Het ging er soms hard aan toe. Zeker als de supporters niet wilden wat wij wilden", weet hij nog. "Ik was een jonge vent en eerlijk is eerlijk, die sensatie trok mij toen ook." Maar hij vertelt ook over de andere kant. "Een paard in rust oogt juist vriendelijk. Het heeft een hoog knuffelgehalte en wekt vertrouwen. En je zit hoog, hč. Je hebt overzicht over een menigte. Wij waren de oren en ogen van het team." Het afschaffen van de Bereden Brigade in Breda, in 1990, raakte hem diep.
"Ik was al bezig met de hoefsmidopleiding in Deurne en ik wilde weg bij de politie." Nu is hij blij dat hij gebleven is, op advies van zijn vrouw en collega's. "Niet voor het geld, maar omdat de hoefsmederij erg zwaar voor je body is." Bovendien beviel zijn nieuwe werk als wijkagent, toen in Tuinzigt, hem uitstekend. "Ik denk dat ik de eerste politieman was met een deeltijdbaan", grinnikt hij. Serieus: "Als wijkagent ben je bezig met essentiële dingen: veiligheid op straat en in huis.
Je kent mensen en bent nauw betrokken bij hun leven. Soms is dat heel heftig. Geweld, drugs, incest. Vroeger gebeurde dat ook, maar toen werden wij er niet bijgehaald. Nu wel. Dat is zwaar, maar dat maakt het werk ook enorm interessant."
Sorteer reacties
