Het 'Ranjameisje': 'Ik voel me de oude en ga maandag naar school!
- Foto's
- 1
TILBURG - Dagenlang ging het helemaal niet, maar nu Gallyon Tink (16) weer op haar praatstoel kan plaatsnemen, doet ze dat met overtuiging.
In geuren en kleuren vertelt het 'ranjameisje' - 'mijn koosnaampje hier in het Tilburgse Sint Elisabeth Ziekenhuis' - wat haar overkwam en hoe rot ze zich heeft gevoeld. Gallyon mocht gisteren na dertien dagen weer naar huis, in Goirle. Het andere slachtoffer moet nog wat langer blijven, haar ouders willen liever geen publiciteit.
Afgelopen donderdag nog lag Gallyon 'voor dood op bed': infusen in beide armen, suf van de morfine. Maar sinds die pijnstiller is afgebouwd en ze zaterdag voor het eerst weer zelf dronk, is haar herstel met zevenmijlssprongen gevorderd. "Ik voel me de oude. Maandag ga ik naar school." Ze zegt het beslist, maar moeder Angelique kijkt er nog zorgelijk bij.
Op de introductiedag van de opleiding onderwijsassistent, op het ROC in Tilburg, begon haar ellendige avontuur. In een korte pauze greep Gallyon dorstig een bekertje rode ranja dat tussen een aantal met gele ranja gevulde bekertjes op een kar stond.
"Ik had eigenlijk meteen het gevoel dat ik in brand stond." Door een stomme vergissing bleek het spul aangelengd met giftig vaatwaswasmiddel. Lang dacht Gallyon dat het meeviel, ondanks de ambulance en ondanks het feit dat ze op spoedeisende hulp onderuit ging. Ze zag zelfs kans nog op facebook te melden dat ze zaterdag beslist naar dat feestje zou komen. Maar dezelfde nacht lag ze op de intensive care, met overal slangen, toeters en bellen en ónder de morfine.
"Ik had het gevoel dat niets hielp. Ik heb nog nooit zo'n pijn gehad." Vooral haar tong, keel en slokdarm waren flink verbrand.
Of Gallyon geheel herstelt, is nog niet zeker. Er is veel littekenweefsel, de kans bestaat dat er vernauwingen ontstaan, hebben de artsen verteld.
Gallyon is dolblij dat ze weer naar huis mag. Ondanks de goede zorgen - en talloze bezoekjes van vriendinnen, familie en mensen van de nieuwe school - is het verblijf in het ziekenhuis bepaald geen genoegen geweest.
"Je mist vooral je vrijheid en je bent zó afhankelijk: op een knopje drukken om naar de wc te kunnen! En je beseft in die situatie ook hoe blij je mag zijn dat je goeie familie hebt." Eten gaat nog moeizaam, Gallyon moet elk hapje tot moes kauwen om te kunnen doorslikken. Lachend: "En omdat een maagklepje van slag is geraakt, komen er veel boertjes omhoog." Maar ze is vol vertrouwen dat het goed komt. Zeker nu de familie via een Nederlandse kennis een verblijf kreeg aangeboden in hotel Kanta in het Tunesische Sousse inclusief zwemmen met dolfijnen in dierenpark Friguia en de school onder de leerlingen een speciale (inzamelings)actie heeft gehouden.
Gallyon: "Dadelijk de hond weer zien en maandag mijn nieuwe klasgenoten ontmoeten. En straks naar Tunesië, mijn lievelingsland! Ik dacht door die morfine dat ik het gedroomd had. Maar het is echt waar."
Afgelopen donderdag nog lag Gallyon 'voor dood op bed': infusen in beide armen, suf van de morfine. Maar sinds die pijnstiller is afgebouwd en ze zaterdag voor het eerst weer zelf dronk, is haar herstel met zevenmijlssprongen gevorderd. "Ik voel me de oude. Maandag ga ik naar school." Ze zegt het beslist, maar moeder Angelique kijkt er nog zorgelijk bij.
Op de introductiedag van de opleiding onderwijsassistent, op het ROC in Tilburg, begon haar ellendige avontuur. In een korte pauze greep Gallyon dorstig een bekertje rode ranja dat tussen een aantal met gele ranja gevulde bekertjes op een kar stond.
"Ik had eigenlijk meteen het gevoel dat ik in brand stond." Door een stomme vergissing bleek het spul aangelengd met giftig vaatwaswasmiddel. Lang dacht Gallyon dat het meeviel, ondanks de ambulance en ondanks het feit dat ze op spoedeisende hulp onderuit ging. Ze zag zelfs kans nog op facebook te melden dat ze zaterdag beslist naar dat feestje zou komen. Maar dezelfde nacht lag ze op de intensive care, met overal slangen, toeters en bellen en ónder de morfine.
"Ik had het gevoel dat niets hielp. Ik heb nog nooit zo'n pijn gehad." Vooral haar tong, keel en slokdarm waren flink verbrand.
Of Gallyon geheel herstelt, is nog niet zeker. Er is veel littekenweefsel, de kans bestaat dat er vernauwingen ontstaan, hebben de artsen verteld.
Gallyon is dolblij dat ze weer naar huis mag. Ondanks de goede zorgen - en talloze bezoekjes van vriendinnen, familie en mensen van de nieuwe school - is het verblijf in het ziekenhuis bepaald geen genoegen geweest.
"Je mist vooral je vrijheid en je bent zó afhankelijk: op een knopje drukken om naar de wc te kunnen! En je beseft in die situatie ook hoe blij je mag zijn dat je goeie familie hebt." Eten gaat nog moeizaam, Gallyon moet elk hapje tot moes kauwen om te kunnen doorslikken. Lachend: "En omdat een maagklepje van slag is geraakt, komen er veel boertjes omhoog." Maar ze is vol vertrouwen dat het goed komt. Zeker nu de familie via een Nederlandse kennis een verblijf kreeg aangeboden in hotel Kanta in het Tunesische Sousse inclusief zwemmen met dolfijnen in dierenpark Friguia en de school onder de leerlingen een speciale (inzamelings)actie heeft gehouden.
Gallyon: "Dadelijk de hond weer zien en maandag mijn nieuwe klasgenoten ontmoeten. En straks naar Tunesië, mijn lievelingsland! Ik dacht door die morfine dat ik het gedroomd had. Maar het is echt waar."
