article
1.6232766
GILZE - Jetty van Wijlen, manager op het azc in Gilze, trok als vrijwilliger naar Griekenland om er vluchtelingen te helpen. "Dit is mensonterend."
Azc-manager uit Gilze vertrok naar Griekenland om te helpen: 'Beschamend, ik wilde weg' (longread)
GILZE - Jetty van Wijlen, manager op het azc in Gilze, trok als vrijwilliger naar Griekenland om er vluchtelingen te helpen. "Dit is mensonterend."
http://www.bndestem.nl/regio/brabant/azc-manager-uit-gilze-vertrok-naar-griekenland-om-te-helpen-beschamend-ik-wilde-weg-longread-1.6232766
2016-07-31T17:41:41+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6232774.1469986344!image/image-6232774.JPG
Gilze,Vluchteling,azc,hermes
Brabant
Home / Regio / Brabant / Azc-manager uit Gilze vertrok naar Griekenland om te helpen: 'Beschamend, ik wilde weg' (longread)

Azc-manager uit Gilze vertrok naar Griekenland om te helpen: 'Beschamend, ik wilde weg' (longread)

Foto's
4
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
    • Afbeelding
    • Afbeelding
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De Rijense Jetty van Wijlen zet zich in het Griekse opvangkamp Malakasa, boven Athene, vooral in voor Afghaanse kinderen. Bijna de helft van de 1.100 vluchtelingen in het kamp is minderjarig. Van Wijlen noemt de leefomstandigheden 'mensonterend'. Foto's Jetty van Wijlen
    GILZE - Jetty van Wijlen, manager op het azc in Gilze, trok als vrijwilliger naar Griekenland om er vluchtelingen te helpen. "Dit is mensonterend."

    Ze trok de intolerantie in Nederland niet meer. "Ik wist niet wat ik zag: dode varkens in bomen, gemeentehuizen belaagd. Zo grimmig allemaal, zo onbeschoft."

    Dus vertrok Jetty van Wijlen (48) begin april teleurgesteld maar strijdvaardig naar Griekenland, als vrijwilligster voor de stichting Bootvluchteling. Niet als groentje, maar met twintig jaar ervaring op het asielzoekerscentrum Prinsenbos in Gilze, waar ze locatiemanager is.

    "Ik vond het schokkend hoe in Nederland gereageerd werd op de vluchtelingencrisis. Beschamend. Het gaat om mensen die vluchten uit een oorlog. Moeders, vaders, kinderen. Om mensen die verdrinken op zee. We kunnen alles zeggen. Vrijheid van meningsuiting, ja – maar dit ging wel heel ver. Ik was er even klaar mee. Ik vond het niet prettig meer in Nederland te zijn. Ik wilde naar de plek waar het gebeurt, waar de vluchtelingen aankomen."

    De Rijense nam onbetaald verlof op. "Voor zes maanden. Ik kom begin oktober weer terug. Dan pak ik mijn baan weer op, ben ik weer fris en fruitig. Maar dit hier heb ik wel even nodig."

    Ze werkt op dit moment in het opvangkamp Malakasa, vijftig kilometer boven Athene. Daar verblijven 1.100 Afghanen; de Grieken richten kampen in naar afkomst. "Je moet je voorstellen dat het hier tegen de veertig graden kan zijn. Probeer het maar eens, een dagje tent in die hitte. En dan een paar uur in de rij moeten staan voor eten en drinken. Ik vind het heel triest. Mensen op dekentjes, in de brandende zon op zoek naar een toiletblok. Niemand weet wanneer er antwoord komt. Maandenlang afwachten. Het is mensonterend. Europa onwaardig."

    De effecten van de Turkijedeal zijn volgens haar duidelijk te merken. De asielinstroom in Nederland droogt op (nu 35.000 mensen), in transitland Griekenland verblijven 50.000 mensen in kampen. "Ze hopen dat ze door kunnen reizen, maar het stropt behoorlijk."

    De herverdeling van vluchtelingen over de Europese landen vlot niet, zegt ze. "In Turkije verblijven een paar miljoen vluchtelingen. Toen ik in april naar Idomeni ging, aan de Grieks-Macedonische grens, zaten daar 15.000 vluchtelingen in kleine tentjes als gevolg van het sluiten van de grens. De beelden van regen, modder en weggewaaide tentjes kwamen toen nog dagelijks op tv. Eind mei is het kamp ontruimd en zijn die vluchtelingen ondergebracht in snel opgerichte tentenkampen door het hele land."

    Van Wijlen: "Eigenlijk kunnen de autoriteiten het hier niet aan. De onzekerheid over de toekomst is enorm. Vader die twee jaar geleden de oversteek waagde en in Rosmalen zit, om maar wat te noemen, terwijl moeder en kinderen in Griekenland in erbarmelijke omstandigheden hopen op gezinshereniging. Het gezin uit elkaar. Hoe kunnen we, als westerse wereld, de mensen dit aandoen?"

    Ze werkt met kinderen: "We zorgen ervoor dat kinderen iets te doen hebben: spelletjes, Engelse les, muziek. Dat vinden ze geweldig. Kinderen hebben daar behoefte aan, aan leren, aan sporten. Ik probeer het wat draaglijker te maken. Mensen zijn vaak neerslachtig, verdrietig, droevig. Ze zijn niet op een bootje gestapt om vast te komen zitten in Griekenland." Hoe ze daarmee omgaat? "Ik werk al zo lang bij het COA; ik ken de uitzichtloosheid. Ik kan ermee omgaan. Maar ik vind het soms wel lastig de kinderen te zien. Die hebben hier niet om gevraagd. Kinderen moeten kind zijn, die moeten naar school kunnen en veilig ergens wonen."

    En dan maakt Nederland zich druk om opvanglocaties die leeg staan. "Maak er reservelocaties van. Dat Pact van Brabant is een topprestatie. Gooi die locaties nu niet weg. Binnen een maand kan alles weer anders zijn."