Jo van Dijke is altijd bijzonder actief geweest, onder andere in de Ossendrechtse politiek. En toen hij eindelijk met pensioen ging, ging hij bij de KBO. 'Was ik hem nog elke avond kwijt', lacht zijn vrouw Joke.foto Jan van Zuilen
De huwelijksfoto van 65 jaar geleden uit het trouwalbum.
1/2
OSSENDRECHT - Hij is inmiddels 92, maar nog altijd is Jo van Dijke een man die graag aan de knoppen draait, zoals hij dat 37 jaar lang als raadslid en wethouder in de gemeente Ossendrecht deed en in tal van andere organisaties waar hij bestuurslid van was.
De viering van zijn 65-jarige bruiloft met Joke van zondag had hij ook het liefst helemaal zelf georganiseerd. De viering van zijn 65-jarige bruiloft met Joke van zondag had hij ook het liefst helemaal zelf georganiseerd. Eerst een mis, dan een receptie, daarna een familiediner en 's avonds een dansfeest. "Tot een uur 's nachts, maar daar hebben we als kinderen toch maar een stokje voor gestoken. Om een uur of acht, half negen houden we er mee op. Dan is het vooral voor ons ma mooi genoeg geweest", lacht oudste dochter Ineke, die aanwezig is bij het interview. Dat is ze ook om er een beetje op te letten dat vader niet de hele tijd het hoogste woord heeft. "Hij is altijd gewend geweest om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat heeft hij ook wel verdiend, maar hij vergeet soms wel dat hij al die baantjes kon doen doordat ons ma altijd thuis was. Zij was zijn secretaresse en telefoniste tegelijk."
Geen vereniging of organisatie of Van Dijke zat er in en al die bestuurlijke baantjes combineerde hij met zijn werk als districtsbureauhouder van het ministerie van Landbouw en het runnen van een boekhoudkantoor. De gemeente, de kerk, het waterschap, de school van zijn kinderen, overal trok Van Dijke als bestuurslid mee aan de touwtjes. Toen hij dan eindelijk met pensioen ging, werd hij actief voor de KBO. "Was ik hem nog iedere avond kwijt", zegt mevrouw Van Dijke. Eén keer heeft ze haar veto uitgesproken. "Dat was toen hij gevraagd werd voor Provinciale Staten. Toen heb ik gezegd: als je dat doet, zoek je maar een ander."
Van Dijke lacht bij zulke ontboezemingen als een ondeugend schooljongetje. Hij slaat zijn arm om haar heen en vraagt: "Maar als je het over zou mogen doen, zou je dan weer voor mij kiezen?"
Ze aarzelt even, moet dan lachen en zegt: "Ja, ik denk dat ik dan toch weer jou zou kiezen. Je was ook een hele knappe jongen."
Ze leerden elkaar kennen aan het begin van de oorlog. Hij was 21 en als soldaat gelegerd in Borgvliet. Zij woonde in Borgvliet, heette Joke Meesters, was 18 jaar en als ze de hond van thuis uitliet, liep ze altijd langs de school waar hij met zijn compagnie gelegerd was. Hij vertelt hoe het begon. "Jij kwam een Panorama afgeven bij de wacht. Ik zag jou en vroeg of je een keer met me mee wilde wandelen." Ze trouwden in 1946, net na de oorlog. Ze hadden weinig en er was niets. Zij: "Ik had een paar gouden tientjes, daarvan kon ik in België een trouwjurk laten maken." Hij was tijdens de oorlog te werk gesteld bij de voedselvoorziening, de voorbode van zijn latere werk als districtsbureauhouder voor het ministerie van Landbouw. In die functie moest hij bijhouden wat boeren verbouwden en hoeveel vee ze hadden. Dat gebeurde tijdens de jaarlijkse meitellingen. Dat is hij blijven doen tot aan zijn pensioen. Van Dijke had kantoor aan huis, in het statige herenhuis aan de Dorpsstraat waar ze nog steeds wonen. Ze kregen zes kinderen, vier zoons en twee dochters, die op hun beurt weer voor veertien kleinkinderen zorgden en inmiddels zijn er ook al weer zeven achterkleinkinderen.
Ondanks hun hoge leeftijd - Joke is 88 - wonen ze nog zelfstandig. Wel is Joke doof aan één oor. Dat is gekomen toen ze vorig jaar op oudejaarsdag boodschappen ging doen. Ze was 's morgens op pad gegaan om het afsteken van vuurwerk voor te zijn, maar toch waren er op het Marktje al jongens aan het knallen. "Toen is haar oor beschadigd. We hebben nog wel aangifte gedaan bij de politie, maar er nooit meer iets van gehoord", zegt hij verontwaardigd.
Voor de foto gaan we de tuin in. Een kersenboom met verkleurend blad lijkt een mooie achtergrond. Erg symbolisch ook, vindt hij. "Wij zijn immers zelf ook in de herfst van ons leven."
