Renko Fiks in training voor De Zestig van Texel: een ultrazware loop van zestig kilometer over duinen, mul zand en onverharde bospaden. De politieman wil mogelijk geld bijeenlopen voor War Child.foto Chris van Klinken/het fotoburo
HOOGERHEIDE – Aanvankelijk is de Hoogerheidese marechaussee Renko Fiks alleen maar woest op het jochie dat in de Bosnische stad Brcko vlak voor zijn witte patrouillewagen van de Verenigde Naties de weg opschiet.
Alleen door vol in de remmen te gaan, kan hij een aanrijding voorkomen. Zijn boosheid verdwijnt zodra zijn tolk, die naast hem op de passagiersstoel zit, haar raampje omlaag draait. De anders zo onverschillige vrouw, afgestompt door jaren van oorlog, valt plotseling stil als de jongen begint te praten.
Hij vertelt haar hoe zijn vader, moeder en zusje voor zijn ogen zijn vermoord en hoe hij zelf, door zich te verstoppen, ternauwernood aan de dood is ontsnapt.
Sindsdien leeft hij op straat. Hongerig, getraumatiseerd, alleen.
In de weken daarna komen ze de 9-jarige Savo nog vaker tegen. Af en toe praten ze met hem, steken hem wat geld toe of geven hem wat te eten.
Nu, zo’n vijftien jaar later, werkt Fiks niet meer als marechaussee in oorlogsgebied, maar is hij politieagent in West-Brabant. De ontmoeting met Savo is hij echter nog niet vergeten. Sterker, het jochie is nu de belangrijkste motor achter de immense sportieve prestatie die Fiks op 25 april op Texel hoopt te gaan leveren. De Zestig van Texel: zestig kilometer hardlopen over duinen, mul zand en onverharde bospaden. Een evenement dat bekend staat als de mooiste, maar ook de zwaarste ultraloop van Nederland. Zijn doel: zoveel mogelijk geld ophalen voor War Child.
„Wat Savo is overkomen is zo verschrikkelijk.
Ik heb nu zelf twee jonge kinderen. Ik besef me heel goed hoeveel geluk we hier hebben”, zegt Fiks. Het is niet alleen de gedachte aan Savo die hem voortstuwt tijdens de urenlange, loodzware trainingen van het afgelopen anderhalf jaar. „ Ik heb in Bosnië zelf ook een aantal angstige momenten meegemaakt. Momenten waarop ik dacht: hier eindigt alles. Terug in Nederland heeft het een hoop tijd en energie gekost om dat te verwerken. Als ik straks op Texel over de streep kom, voelt het alsof ik ook dat pakketje daar aflever en voorgoed achter me laat.”
Een ultraloop op zich is niet nieuw voor Fiks, wel het terrein waarover het parcours loopt. Het vereist een ijzersterke conditie en dus een zwaar, tijdrovend trainingsschema. „Er zijn weken dat ik dertien uur train, soms bijna vijf uur achter elkaar. Het gaat dan niet alleen om het lichaam, maar net zo goed om het harden van de geest. Urenlang in je eentje zwoegen in een donkere, winderige polder brengt je naar de donkerste gedeelten van je ziel. Maar ook als je ’s avonds lekker met je kindjes op de bank zit, is het zwaar om er dan toch nog op uit te gaan.”
Om al die redenen kijkt hij reikhalzend uit naar 25 april. In de tussentijd houdt hij de teller van het sponsorgeld nauwlettend in de gaten. „ In Hoogerheide staan op een paar plekken collectebussen. Maar mensen kunnen me vooral via een speciale actiesite, die ik samen met War Child heb gemaakt, op allerlei manieren financieel steunen. Al het geld gaat rechtstreeks naar hen.”
Wie Renko Fiks wil steunen, kan terecht op: ikvoorwarchild.nl/ the_road_to_texel
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
