Drie generaties Van Ravels in de bakkerij aan het Zonneplein: Antoon, Emiel en Richard. foto Thom van Amsterdam
BERGEN OP ZOOM - Als kind heeft Antoon van Ravels zich rot moeten sjouwen.
Hij vertelt het lachend, met opmerkelijk heldere pretoogjes voor een 92-jarige. In die tijd werd de oven van zijn vader, die ook al bakker was, nog op hout gestookt. "Die takken moesten wij in het bos gaan halen en er dan mutserds van maken. Daarna met paard en wagen naar de bakkerij brengen."Antoon van Ravels is de oudste van de drie nog levende generaties bakkers. Zijn vader en daarvoor een oom begonnen de bakkersdynastie in Wouw. En misschien is dat wel bijna 180 jaar geleden, hebben zoon Emiel (53) en kleinzoon Richard (21) uitgerekend.
Zo'n veertig jaar geleden kwamen de Van Ravelsen naar Bergen op Zoom. De inmiddels overleden zoon Pierre had toen genoeg van het bakkersvak en werd leraar, zoon Frans zette de in die tijd befaamde zaak in de Sint Josephstraat op. Emiel streek neer op het Zonneplein waar hij in 1989 de handen ineen sloeg met een slager en een groenteman om een Vershof te vormen.
Dat bleek een schot in de roos, want de bakkerszaak loopt, ondanks het nog immer afnemend aantal kleine zelfstandige ondernemers, als een trein. Een kwestie van voortdurend bijblijven en vernieuwen. De winkelinrichting bijvoorbeeld, die nu zijn maiden-week beleeft. "Om de vijftien jaar moet je de winkel moderniseren", zegt Emiel. "Dat geldt ook voor de ovens, deegmachines, remrijskasten. Altijd maar blijven investeren."
Zo deed Antoon dat vroeger ook al. "Als ik geld had, kocht ik wat. Ik heb wat afgeklooid hoor. Weet je dat ik begonnen ben met elfduizend gulden? Die had ik geleend van de vrouw van de dokter."
Dat moet kleinzoon Richard als een onvoorstelbaar klein bedrag in de oren klinken. Hij werkt inmiddels ook in de zaak, met de bedoeling die over een aantal jaren over te nemen. Hij kent de mindere kanten van het vak (megavroeg opstaan en werken als een ander vrij heeft), maar kan zich niet voorstellen dat hij iets anders zou doen. "Ik stond op mijn twaalfde al vruchtentaartjes te maken in de vakanties. Kijk, de locatie is hier uitstekend en als je kwaliteit biedt, loopt het altijd. Ik zie hier echt een goede toekomst."
Opa knikt. "Onze eierkoeken werden vroeger met karren vol verkocht tot in de Noord-Oostpolder toe. Zo lekker vonden de mensen die. Je moet altijd je best blijven doen. Elke dag is een wedstrijd."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
