De familie Bogers verlaat na tachtig jaar de bijzondere boerderij Hildernisse: 'En ja, dat doet wel wat met je.'foto Thom van Amsterdam
Hildernisse, in 1975 geschilderd door Rinus Hopstaken.
Hildernisse, nog voor de restauratie in 2004. foto Dick de Boer
1/3
BERGEN OP ZOOM - Er zijn mensen die naar de Provence of de Ardeche verhuizen om te wonen als God in Frankrijk, maar Hugo en Paula Bogers hoeven daar niet ver voor weg.
Zie ook:
En toch gaan ze weg. Eind van dit jaar verhuizen ze naar de Fianestraat waar ze een huis laten bouwen bij de twee schuren die ze daar al eerder hebben gezet. "We kregen hier toch steeds meer het gevoel dat we in de weg zaten. Sinds het hier achter een natuurgebied is geworden, wordt het steeds drukker. We hebben het al meegemaakt dat er een excursie met vijfhonderd man bij ons over het erf liep. Ja, dan voel je wel bekeken. Vooral omdat ik gewoon in de stal aan het werk was en een overall aan had die onder de stront zat", vertelt Hugo.
Vooral bij mooi weer in het weekend is het druk. "En dan kunnen wij wel schitterend wonen maar als je niet meer in je eigen tuin kunt zitten zonder bekeken te worden, gaat de lol eraf. De mensen worden steeds brutaler. We hebben al meegemaakt dat ze door het keukenraam naar binnen stonden te gluren", zegt Paula.
Maar dat niet alleen, zegt Hugo, al die mensen die langs komen, hinderen hen ook bij de bedrijfsvoering. "Als je, zoals wij, veel vee hebt, dan gaat er wel eens een beest dood en loopt er ook wel eens een kreupel. Iemand van boerenkomaf weet dat, maar als mensen uit de stad dat zien, denken ze dat wij onze koeien mishandelen. Die bellen meteen de dierenbescherming en dan krijgen wij weer de politie of de AID op ons dak. We kunnen het altijd wel uitleggen, maar leuk is het niet."
Het besluit om te verhuizen hebben ze, benadrukt Hugo, uit vrije wil genomen. "Brabants Landschap (van wie de boerderij tegenwoordig is) heeft geen enkele druk op ons uitgeoefend. We gaan in goed overleg uit elkaar. We blijven ook vee weiden in het Markiezaat."
Wat ook meespeelt is dat hun twee zoons Ludo en Ronald ook allebei boer willen worden en voor twee ligt er te weinig grond rond Hildernisse. Ze hebben nu voor Ludo een boerderij gekocht in de Hinkelenoordpolder in Woensdrecht. "We hadden daar zelf al twintig hectare liggen en doordat we nu grond hebben moeten afstaan in de Augustapolder, hebben we daar een boerderij met zestig hectare kunnen kopen. Met die twintig die we er al hadden, hebben we daar dus nu een bedrijf met tachtig hectare", vertelt Hugo.
De bedoeling is dat Ronald mettertijd op het bedrijf aan de Fianestraat komt te zitten. "Twee zoons, die allebei boer willlen worden en dan nog allebei op een eigen bedrijf, dat is best wel iets om trots op te zijn", zegt Paula.
De boerderij Hildernisse ligt ongeveer op de plek waar vroeger het dorpje Hildernisse moet hebben gelegen, een van de dorpen die in de late middeleeuwen in de Oosterschelde zijn verdronken. Tot aan de sluiting van de Oesterdam en de Markiezaatskade, halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw, klotste het zeewater bij vloed zo ongeveer bij Bogers tegen de achterdeur. Nog in januari 1983 moesten zandzakken de boerderij beschermen tegen een combinatie van een noordwesterstorm en springtij, op de dag af dertig jaar na de watersnoodramp van 1953.
Ook op hun boerderij zelf hebben Hugo en Paula de nodige rampspoed gekend met als dieptepunt een vergiftiging van hun complete veestapel met het Sint Jacobskruiskruid.
"Maar dat ontdekten we pas toen bijna al onze beesten al dood waren. Normaal vreten runderen met een boog om dat kruid heen, maar dit zat in hooi dat we kochten bij de vliegbasis. Maar goed, dat wisten wij niet. Wat wij wel wisten was dat steeds als er een koe gekalfd had, ze ziek werd en doodging. Omdat ze ook zo gek deden, leek het wel of ze de gekke koeienziekte BSE hadden, maar dat was niet zo. Maar wat de veearts ook probeerde, niets hielp. Totdat een patoloog ontdekte dat het van het Sint Jacobskruiskruid kwam. We zijn nog steeds aan het procederen om de schade verghoed te krijgen. Ze zaak ligt nu bij de Hoge Raad."
De verhuizing is tegen het eind van het jaar gepland. Het zal best wennen zijn en ook wel pijn doen, beseffen Paula en Hugo. "Wakker worden zoals hier op Hildernisse en dan door je slaapkamerraam een ree met een kalfje langs zien huppelen, dat zullen we aan de Fianestraat nooit zien", zegt Paula.
Voor Hugo betekent het ook dat hij afscheid moet nemen van de boerderij waar zijn vader en opa ook al boerden. "Bij elkaar heeft onze familie hier tachtig jaar gezeten. Dat daar nu een einde aan komt, is even slikken."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
