Een overzicht van de eerste Kansenbeurs, vorig jaar.
Peter Withagen werkt nu veel met de computer. Hij voert onder meer gegevens in van containers, secuur werk.foto Tonny Presser/het fotoburo
Tim Hermans is blij. Hij doet bij zorgcentrum Jacqueline nu allerlei klusjes die bij het horecavak horen. foto Chris van Klinken/het fotoburo
1/3
BERGEN OP ZOOM - De Kansenbeurs die de Stichting Samen voor Bergen op Zoom eind november hield, heeft tachtig werkgevers en werkzoekers bij elkaar gebracht. Wie zijn deze werkzoekers? En hoe vergaat het hen? Een dubbelportet van een happy horeca-vrijwilliger en een trotse contractant logistiek.
Collega's geven 'het gevoel dat je ergens bij hoort'
Tim ziet er blij uit als hij voor de koffie aanschuift. Het werk in de keuken bij de Jacquelineflat bevalt hem dan ook prima. Sinds begin dit jaar meldt hij zich twee halve dagen per week als vrijwilliger bij chef-kok Johan. Hij snijdt uien en citroenen, ruimt het magazijn op, legt aardbeitjes op de toetjes, wast af, doet kortom allerlei klusjes die bij het horecavak horen. "Ik heb weer collega's en dat geeft je het gevoel dat je ergens bij hoort."
Tim Hermans (32) ging eind vorig jaar op aangeven van zijn UWV-begeleider naar de Kansenbeurs, een soort markt waar werkgevers en werknemers 'met een behoorlijke afstand tot arbeid' elkaar ontmoeten en afspraken kunnen maken. "Ik liep langs het tentje van Connie Zagers en door haar verhaal werd ik enthousiast voor de zorg. Ik ben best behulpzaam en attent van karakter - zei mijn moeder ook al, haha - maar ik zag er eigenlijk niks in. En zonder de Kansenbeurs was ik hier nooit in terecht gekomen."
Tim belandde in de uitkering, na een dip van persoonlijke aard. Maar langzaamaan is hij weer aan het opkrabbelen. Belangrijk is om weer een gewoon levensritme te krijgen. "Dat je op tijd opstaat met een doel: naar je werk gaan. Deelnemen aan de maatschappij, daar gaat het om en dat lukt hier buitengewoon goed."
Tot zijn verbazing eigenlijk, want van beroep is hij heftruckchauffeur, een heel andere wereld dan die van de sukkelende oudjes. "Het fijne van de zorg is dat je iets doet voor anderen. Dat geeft een voldaan gevoel als je weer thuiskomt." Zo snijdt het mes prachtig aan twee kanten zegt Connie Zagers. Zij is adviseur vrijwilligerswerk bij tanteLouise-Vivensis en heeft bij de zorginstelling achthonderd vrijwilligers onder haar hoede. "Vrijwilligers krijgen houvast en structuur en de organisatie krijgt wat extra helpende handen. Vrijwilligers kunnen wat meer tijd aan de bewoners besteden. Tijd die vaste medewerkers helaas vaak niet meer hebben."
Tim vindt het helemaal niet erg dat ouderen soms 'tien keer hetzelfde vertellen'. "Ik vind het juist leuk om met ze te praten, over wat ze in de oorlog hebben meegemaakt of wat dan ook. Je merkt ook dat de mensen dat leuk vinden om te vertellen. Dat geeft mij dan ook weer een fijn gevoel."
Het vrijwilligerskorps van tanteLouise-Vivensis wordt de laatste tijd steeds jonger, zegt Zagers. "Ik schat dat zestig procent tegenwoordig jonger is dan 65 jaar. We kunnen goed merken dat gemeenten meer druk zetten op bijvoorbeeld inburgeraars of werklozen. Soms stromen die jonge vrijwilligers door naar een zorgopleiding, dat vind ik prachtig." Of dat er voor Tim inzit? "Och, zo ver ben ik nog niet. Ik wil het aantal dagen straks wel uitbreiden want ik vind het nu heel erg leuk hier. Misschien vind ik het straks wel zo leuk, dat ik nog een koksopleiding ga doen. Maar weet je, ik kan eigenlijk helemaal niet koken, haha. Heftruckchauffeur is misschien toch beter voor mij. We zullen zien."
'Ik wist eigenlijk nooit goed wat ik wilde worden'
Peter Withagen had diverse banen en baantjes, maar heeft nu, op zijn 26e pas echt het gevoel dat hij op zijn plek zit. Via de Kansenbeurs en een sollicitatieworkshop kwam hij in contact met Arn van der Vorst, directeur van Mepavex, de op- en overslagtak van Meeus Transport. Die gaf hem een jaarcontract van 32 uur per week met uitzicht op vast dienstverband en verdere doorgroei.
Een succesverhaal bij uitstek dus, deze bescheiden Bergenaar. "Ik wist eigenlijk nooit goed wat ik wilde worden. Na school liep ik stage bij Databite en werkte ik bij Hachmer en Ricoh. Maar dat hele grote, waar veel mensen door elkaar heen krioelen, dat is eigenlijk niks voor mij. Ik heb rust en structuur nodig."
Uit een beroepskeuzetest van het UWV kwam naar voren dat administratief werk hem het beste zou liggen. Toen hij vervolgens naar het Zoomvlietcollege ging om er een dag per week aanvullende cursussen te volgen, is het balletje gaan rollen. En nog de goede kant op ook. "Ik kreeg een uitnodiging voor een rondleiding bij Mepavex met nog vijf anderen. Dat leek me meteen wel iets. Ik werk nu veel met de computer, voer gegevens in van containers die geladen moeten worden. Dat zijn opdrachten van klanten en dat moet heel precies gebeuren."
En dat is Peter zijn sterke kant, weet directeur Van der Vorst inmiddels. "Het zijn hele grote cijferblokken, velen maken daarin fouten, maar Peter is ontzettend secuur en accuraat. Het was best een gokje om hem aan te nemen, want ook hier is het nogal eens hectisch. Maar hij heeft hier een duidelijke eigen taak elke dag en werkt met een klein groepje directe collega's die hem helpen als het nodig is."
Volgens Chantal Mulder, gemeentelijk leer-werkadviseur, is Peters succes best een uitzondering. Want er zijn op administratief terrein momenteel nauwelijks vacatures. "Hij is ontzettend gemotiveerd en pakt alles aan wat binnen zijn bereik ligt. Hij staat ook open voor onze duwtjes in de rug, zoals een goed cv leren schrijven."
Maar vaak blijken die duwtjes toch niet genoeg voor mensen die al een tijdje in de kaartenbakken van het UWV zitten, zeker in een tijd van economische neergang. "Je moet de lijntjes hebben", zegt Mulder. "Het vinden van een baan gebeurt vaak toch door via-via-contacten. Het informele circuit is belangrijk en daar hoort ook zoiets als de Kansenbeurs bij. Werkgevers zien meteen wat voor vlees ze in de kuip hebben."
Peter schreef meer dan vijftig sollicitatiebrieven, zegt hij. "Maar ja. Daar krijg je soms niet eens antwoord op. Daarom ben ik heel blij met deze kans. Het is leuk en afwisselend werk en de werkplek is rustig. Er komen soms wel veel mensen langs, maar ik focus me op het werk." Peter ziet de toekomst tegenwoordig rooskleurig in. "Eerst mijn boekhouddiploma halen en dan kijk ik verder. Stap voor stap."
Zijn baas is al heel concreet: "Hij zou hier op termijn bijvoorbeeld een cursus binnenvaart kunnen doen zodat hij door het logistieke vak gegrepen wordt. Dan hebben we het als maatschappelijk betrokken onderneming goed gedaan. Het moet opwaarts gaan."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
