Als Bergenaar Philip Soeshan niet zijn eigen verhaal vertelt over de Tweede Wereldoorlog, luistert hij mee met scholieren uit klas 3 en 4 van de ZoomMavo naar verhalen van anderen. 'De emoties en de tranen komen toch altijd weer naar boven.' foto's Peter van Trijen/het fotoburo
Rozette Kats laat een foto van haarzelf zien als jong meisje na de oorlog. 'Ik lijk hier toch best gelukkig? Maar ik was juist heel ongelukkig.'
Kats bezoekt de school in het kader van de Holocaust Memorial Day (zie kader). Zij en nog andere joodse overlevenden van de Tweede Wereldoorlog geven daar groepsgewijs hun verhaal door aan een nieuwe generatie, in dit geval 130 scholieren Ook deskundigen van andere genociden (Srebrenica bijvoorbeeld) en vertegenwoordigers van gerelateerde organisaties, onder wie voormalig directeur Denise Citroen van de Shoah Foundation Nederland, doen een duit in het zakje.
Geen lichte, maar wel verplichte kost, vindt Martijn Pellis. De geschiedenisdocent heeft de dag georganiseerd vanuit zijn grote belangstelling voor en bekendheid met deze zwarte periode uit de geschiedenis. "Natuurlijk weten scholieren wel wat van de Tweede Wereldoorlog. Het getal van 6 miljoen doden, bijvoorbeeld. Maar daar kunnen zij zich niets bij voorstellen. Op deze dag komen de verhalen juist heel dichtbij, met persoonlijke verslagen van ooggetuigen, van mensen die kampen hebben overleefd. Dat is wel even iets anders dan thuis een filmpje op YouTube zien, met een zak chips en een glas cola bij de hand. Hier kun je niet aan ontsnappen."
Een van de gastsprekers is Philip Soesan (70) uit Bergen op Zoom. Hij was als baby uit de Hollandsche Schouwburg gesmokkeld; dit facet komt toevallig ook aan bod in de film Süskind die momenteel draait. Zijn ouders werden in 1942 in Auschwitz-Birkenau vermoord. Soesan is voorzitter van de Joodse Gemeente Breda en treedt regelmatig op als gastspreker op scholen. "Dat went nooit. Elke keer komen de emoties en de tranen weer naar boven." Hoe zwaar ook, keer op keer, hij doet het toch steeds. "Ik heb geen Messiaanse gevoelens, integendeel. Maar ik zie het als een opdracht om het bizarre verhaal over de jodenvervolging door te geven en te helpen het onbegrip voor de joden, dat er nog steeds is, weg te werken."
Steevast zijn er wel een paar scholieren die vragen stellen na afloop, zoals bij Rozette Kats. "Mevrouw, ligt Sobibor soms in Drenthe?" "Nee", krijgt hij als antwoord, , Sobibor ligt aan het einde van de wereld. Het einde van de wereld, ja."
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.







Sorteer reacties




















