article
1.6202226
RUCPHEN / BERGEN OP ZOOM - Jennifer van Unen (34) verloor de strijd tegen kanker. Haar familie, vrienden en omgeving houden een inzamelactie voor onderzoek naar medicijnen op maat.
Longread: Familie over behandeling Jennifer 'Onbewust dachten we aan jaren'
RUCPHEN / BERGEN OP ZOOM - Jennifer van Unen (34) verloor de strijd tegen kanker. Haar familie, vrienden en omgeving houden een inzamelactie voor onderzoek naar medicijnen op maat.
http://www.bndestem.nl/regio/bergen-op-zoom/longread-familie-over-behandeling-jennifer-onbewust-dachten-we-aan-jaren-1.6202226
2016-07-21T10:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6202228.1468852248!image/image-6202228.JPG
Bergen op Zoom,Gezondheid,Lokaal Thema BS,Behandeling,onderzoek,behandeling,medicijnen,hermes
Bergen op Zoom
Home / Regio / Bergen op Zoom / Longread: Familie over behandeling Jennifer 'Onbewust dachten we aan jaren'

Longread: Familie over behandeling Jennifer 'Onbewust dachten we aan jaren'

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Tot een jaar geleden lachte het leven Jennifer toe: lieve vriend, dochtertje, leuke baan, hechte familieband en net getekend voor een nieuwbouwhuis.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      'Geniet van je leven.' Dat is de boodschap van Jennifer.
    RUCPHEN / BERGEN OP ZOOM - Jennifer van Unen (34) verloor de strijd tegen kanker. Haar familie, vrienden en omgeving houden een inzamelactie voor onderzoek naar medicijnen op maat.
    Geniet van je leven

    "Dat is mijn mama", zegt Sophie, wijzend naar de foto op de rouwkaart. Onder haar prachtige krullenbos verschijnt een guitige peuterlach. "Ze komt zo terug, hoor."

    Oma Ria, bij wie ze na de middagdut op schoot zit, schrikt een beetje. "Ach nee, lieverd. Dat denk ik niet. Jouw lieve mama is een engeltje geworden, ze is bij de sterren."

    "O ja", zegt Sophietje, en friemelt een tikje fronsend met haar vingertjes aan haar shirt. "Kijk, ik heb roze schoenen."

    Afscheid nemen
    Tja, leg een kind van 2,5 maar eens uit wat het betekent dat haar moeder is overleden. De dood is voor volwassenen al nauwelijks te bevatten, voor altijd afscheid nemen van iemand van wie je houdt, is het moeilijkste wat een mens in zijn leven meemaakt.

    Aan het loslaten van hun dochter Jennifer zijn Ria en Valère van Unen vier weken na haar overlijden nog niet toe. "Het besef dat het definitief is, begint nu pas door te dringen", zegt Ria. "Steeds harder. Eerst ben je verdoofd, nu zit er een gat in mijn hart."

    Verhaal doen
    En toch, toch willen ze hun verhaal doen omdat ze keitrots zijn op hun dochter, die in de bloei van haar leven de strijd tegen kanker verloor. Opdat anderen misschien wél mee kunnen doen aan experimentele medicijnprogramma's die heel specifiek gericht zijn op de individuele omstandigheden van een patiënt.

    Jennifer had een niet zo veelvoorkomend type kanker: epitheel sarcoom, tumoren in de weke delen van het lichaam zoals spier- en vetweefsel. "Het begon met pijn onder het sleutelbeen van haar linkerschouder. We dachten eerst dat het misschien spierpijn was door het optillen van Sophie. Maar toen voelde ze een knobbel. Dat bleek later een tumor te zijn."

    Tot een jaar geleden lachte het leven de toen 33-jarige Jennifer toe: lieve vriend, dochtertje, leuke baan als juridisch ambtenaar, hechte familieband en net getekend voor een nieuwbouwhuis in Bergen op Zoom. Haar vriend Ralph moest 21 juni, een week na haar overlijden, alleen de sleutel in ontvangst nemen en maakt nu het huis in orde zonder zijn Jennifer. "Bizar", zegt Ria hoofdschuddend. "Het klópt gewoon niet."

    Acceptatie en berusting zijn nog ver weg in de hoofden en harten van Ria en Valère. Na de ernstige diagnose eind vorig jaar gingen ze vol de strijd aan, ondanks signalen dat de behandeling gericht was op levensverlenging en niet op genezing. "Van een prognose wilde Jennifer niks weten", zegt haar moeder. "Wij dachten onbewust aan jaren. We hoopten dat de medische wereld dan verder zou zijn en dat kanker zou zijn veranderd in een chronische ziekte."

    Van een lang gesprek met oncoloog Emile Voest van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis kwamen ze met een tas vol informatie en hoop terug. Valère: "Deze prof doet DNA-onderzoek naar waarom bepaalde chemokuren bij sommige mensen wél en bij anderen niet aanslaan. Hij verwacht op die manier kankertherapie op maat te ontwikkelen. Alleen, je komt pas voor een experimenteel DNA-programma in aanmerking als je alle reguliere middelen hebt gehad. Dat vind ik onbegrijpelijk."

    Behandelingen
    Jennifer onderging moedig allerlei zware behandelingen: een operatie en bestralingen in Daniel den Hoed in Rotterdam en diverse chemo's in het Universitair Ziekenhuis in Antwerpen. "De laatste tien weken hoestte ze veel, waarvan de laatste weken gepaard gingen met ernstige benauwdheid, waardoor ze alleen nog zittend kon slapen," zegt Ria. "Dat vond ik erg moeilijk om te zien. Je staat machteloos, bij elke negatieve uitslag opnieuw. Jennifer wilde er niet te veel over praten. 'Er gewoon voor me zijn mama', zei ze dan, maar voor je gevoel is dat niet genoeg."

    Praten over haar ziekte en de gevolgen wilde Jennifer niet, maar ze was wel heel bewust herinneringen aan het maken, zegt Valère. "Bijvoorbeeld in de vorm van uitstapjes. En voor Ria maakte ze met Moederdag een boekje met foto's. Voor Vaderdag deed ze dat in het vooruit, want dat heeft ze niet meer gehaald."

    Toen op 31 mei de uitslag van een wetenschappelijk onderzoek kwam, dat een bepaald gen was gevonden dat de kanker bij Jennifer veroorzaakte, was iedereen even in een jubelstemming. Mogelijk zou ze met een medicatiebehandeling mee mogen doen.

    "Twintig minuten later bij de oncoloog sloeg die stemming acuut om. Ze lieten ons ware horrorbeelden zien van de uitzaaiingen in Jennifers lichaam. Een chemo om tijd te rekken mocht niet meer baten. Een week later begon haar oncoloog over palliatieve sedatie. Toen hebben we alles op alles gezet om haar naar huis te halen, hier bij ons in Rucphen. Ze kwam op vrijdag 10 juni met een glimlach uit de ambulance, 's avonds ging ze slapen. Sophietje is nog even bij haar geweest op zaterdagochtend om te knuffelen en zaterdagmiddag gleed ze weg."

    Verlies
    Valère en Ria vallen stil. Het valt hun zwaar zo kort na het verlies van hun dochter het verhaal te vertellen. Maar het moet, vinden ze. Ze moeten sterk zijn, omdat Jennifer dat ook was tijdens haar ziekte.

    Zo werd het ook heel vanzelfsprekend alle aanwezigen op de afscheidsdienst een doosje met een tekstje erin mee te geven. 'Geniet van je leven', staat erop. "Op een van de laatste dagen van haar leven zei ze dat nog tegen de verpleging, voordat ze naar huis vertrok: 'Bedankt voor alles en geniet van je leven'", zegt Ria. "Dat vond ik zo ontzettend knap van haar. Die boodschap wilden we doorgeven, zoals Jennifer deed."

    Opa Valère rolt een bal naar Sophie die er gretig achteraan dribbelt. "Voetballen", roept ze gedecideerd. "Het is zo dubbel. Sophietje brengt vrolijkheid en daar trekken we ons aan op. Maar tegelijkertijd is er het besef dat ze zonder moeder opgroeit. Dat doet pijn, steeds meer."