Volledig scherm

Hartje Breda: De vissenvriend

De rubriek Hartje Breda biedt een Bredase blik op Breda, met een liefdevolle knipoog. Dagelijks een blog online plus elke dinsdag, donderdag en zaterdag in uw krant.

Bij de vijver van het Van Koolwijkpark, achter de Brabantlaan, staat een man met een baseballpetje op. Hij gooit stukjes brood in de vijver. “Voor de voorntjes, er zitten er misschien wel duizend”, zegt hij. Aanvankelijk zien we niets in het troebele water, hooguit af en toe een luchtbel. Maar dan zien we ze toch voorbij schieten, met hun grijzige schutkleur.

De man gooit het brood bedachtzaam, wil niet dat er eenden op af komen. En al helemaal geen reigers. “Want die vreten de voorntjes op. Daarom moeten mensen hun goudvissen hier ook niet dumpen, die zijn veel te goed zichtbaar. Daar komen de reigers dan meteen op af.”

De aardige man wil niet met naam genoemd worden, maar is duidelijk een vissenvriend. “Soms vis ik de voorns die te groot zijn geworden voorzichtig uit het water en gooi ze verderop in de singel, daar hebben ze meer ruimte.”

Hij kwam als kind al in het Van Koolwijkpark, vertelt hij. Nog ver voor die tijd – tussen de twee wereldoorlogen - is het parkje met zijn Engelse tuin aangelegd, onder leiding van de toenmalige directeur beplantingen Cornelis Marie van Koolwijk. Hij ontwierp onder meer ook het Van Sonsbeeckpark en reorganiseerde het Wilhelminapark.

De vissenvriend tuurt nog steeds over het water. Zijn traktatie is inmiddels op. “Ik heb er wel anderhalf brood ingegooid.”

Bij het afscheid heeft hij nog een tip. “Ben je op zoek naar verhalen? Dan moet je de Donald Duck lezen.” Schaterend draait hij zich om en richt zijn blik weer op zijn duizend vrienden in de vijver. (JH)

poll

Op Nederlandse scholen en universiteiten moet in de moerstaal les worden gegeven

Op Nederlandse scholen en universiteiten moet in de moerstaal les worden gegeven

  • Eens (88%)
  • Oneens (12%)
748 stemmen