Volledig scherm
© Pro Shots

Vreven grijpt spelers bij de strot: 'Niet janken joh, komaan...'

OUDENBOSCH - Zijn rechterknie ligt in het gras. Tegen de kalklijn aan. Het linkerbovenbeen leunt in een hoek van negentig graden op zijn onderbeen. De linker- en rechterarm liggen over het linkerbeen. In zijn handen een fluitje, een blocnote en een stopwatch. Vaak neemt Stijn Vreven die observerende houding aan. Maar nooit lang. Hooguit een minuut per keer.

Stiltes zijn zeldzaam. „Eh jong. Het is hier geen vakantie... Werken man.” Fabian Sporkslede wordt ter verantwoording geroepen door de nieuwe trainer van NAC. Hij is niet de enige. Exponent van de nietsontziende jeugdopleiding van Ajax, maar niet minder verrast door de bevlogenheid van de Belg. Verschrikt kijkt hij naar de zijkant. Een tikkeltje beduusd.

Overdonderd
Geen speler die iets terugzegt. Overdonderd als ze zijn door de entree van de gepassioneerde Vreven. Simpel en simple. Het zijn de meest gebruikte woorden op dag 1 van het driedaags trainingkamp in Oudenbosch (trainen) en Bosschenhoofd (slapen). „Just keep it simple, please. Let the ball go”, klinkt het dikwijls. Simpel spelen en de bal het werk laten doen. Om mee te beginnen, prent Vreven zijn spelers in. Overrompeld zijn ze bij zoveel energie langs de kant.

Spits Cyriel Dessers gaat naar de grond. „Cyriel... Ga toch niet janken joh. Sta op man. Het was maar een duel hè…” Vijf seconden later schiet de spits een bal in kansrijke positie net over. Aan slappelingen heeft Vreven niets. Aan mensen die niet het maximale geven evenmin. Hij verlangt, nee eist, totale overgave. Wie niet meegaat, valt af. Hij perst zijn spelers als sinaasappelen uit. Tot aan de laatste druppel. Vreven breekt opnieuw in. „Ik ga het iedere dag zeggen. Je bent veel te lief voor jezelf.” Hij loopt vanuit de middencirkel terug naar de zijlijn. Half gehurkt en half geknield zet hij zich in het natte gras. Maar nooit lang. Het moment dat hij het veld inloopt, is nooit ver weg. Vreven is een van hen.