Ontoegankelijke trein voor mindervalide meisje

Ontoegankelijke trein voor mindervalide meisje

Door de veranderingen rond de nieuwe dienstregeling, kan Loes (16) niet meer met de trein reizen.
,,Ik ben een stuk van mijn vrijheid kwijt"
Oudenbosch
Het traject van Oudenbosch naar Zevenbergen was voor Loes van Rijckevorsel (16) een erg bekend stuk. Was, want sinds de nieuwe dienstregeling met inzet van oudere treinen is dit verleden tijd. Loes zit namelijk in een rolstoel en kan die treinen niet in.
Medy van Boxtel
Het is zaterdag 10 december. Het is koud. Loes is klaar met haar toneelles en wil naar huis. Op station Zevenbergen wacht zij op de trein naar Oudenbosch. Tot haar schrik komt niet de sprinter aanrijden, maar een oude trein met een verhoogde vloer. Ze kan daar met geen mogelijkheid in. De conducteur verwijst haar door naar de servicedesk van de NS, maar ook daar kunnen ze haar niet helpen. In paniek belt ze haar ouders die haar komen halen op. Intussen is er al wel 2,5 uur verstreken op het koude station.
Sprinters hebben een lage vloer met uitschuifbare tree. De oude treinen hebben een verhoogde vloer en een trap bij de deuren. Loes kan daar niet zelf komen en een verrijdbare trap is er niet op de stations. Zowel de sprinter als de oude trein wordt op het traject ingezet, maar het is steeds de vraag welke trein voorrijdt.
Loes is geboren met een open rug en is vanaf haar heupen verlamd. Door haar rolstoel is Loes erg afhankelijk van anderen, vooral van haar ouders. Juist het feit dat ze zelf de sprinter in en uit kon, maakte dat ze zich minder gebonden voelde.
En die onafhankelijkheid, dat is wat Loes zo mist nu ze niet meer in de trein kan. ,,Ik vond het verschrikkelijk toen ik er achter kwam dat de NS voorlopig niet met een oplossing komt. Uiterlijk in 2024 moeten alles toegankelijk zijn, maar wat heb ik daar aan?"
Haar ouders brengen haar nu iedere week naar de toneelgroep. Probleem opgelost? Absoluut niet. De eerdergenoemde onafhankelijkheid heeft ze nu helemaal niet meer. ,,Ik ben weer zo veel stappen teruggegaan, dat is zo'n klap voor me."
De toneelgroep is heel belangrijk voor Loes. ,,Het is mijn uitlaatklep, ik kan daar mijn emoties kwijt. Ik voel me fijn in de groep en ik vind het dansen, zingen en acteren erg leuk."
Voor Loes is het duidelijk: het perron van Oudenbosch moet verhoogd worden of er moeten goede treinen worden ingezet. Ze wil haar vrijheid terug.