Anneke Grönloh. foto David van Dam/GPD
Anneke Grönloh. foto David van Dam/GPD
1/2
Een interview met Anneke Grönloh regelen blijkt niet eenvoudig. Ze heeft een zaakwaarnemer die als een waakhond haar belangen verdedigt en die op een vriendelijke manier duidelijke eisen stelt.
Niet praten over angsten en ellende uit het verleden, alleen foto's
publiceren die vooraf zijn goedgekeurd, het verhaal ter goedkeuring
voorleggen en uiteraard zal ook hij deelnemen aan het gesprek 'anders gaat
't niet door'.
"Ze is niet zo'n prater. En ze heeft geen zin
in weer een dramatisch, zielig verhaal", verduidelijkt hij.
Hoezo een zielig verhaal? Op de bank in het restaurant zit een frêle, tot in
de puntjes verzorgde vrouw, die met zachte stem spreekt en soms een wat
kwetsbare indruk maakt, maar tegelijkertijd een zeer professionele
uitstraling heeft. Hier zit iemand die je niets wijsmaakt. De onbevangenheid
tegenover journalisten is er al in haar tienerjaren door platenmaatschappij
Phonogram uitgedrild, zo verklaart Anneke Grönloh haar terughoudendheid.
"Ik heb geleerd altijd op te letten en altijd de correcte antwoorden te
geven, ook al had ik zelf liever iets anders gezegd."
Het
wantrouwen komt voort uit slechte ervaringen en persoonlijke ellende. Ze
verloor de afgelopen jaren achter elkaar haar echtgenoot, haar zusje en haar
goede vriend Jos Brink. Vorig jaar sloeg ze terug: met een gala-avond ter
gelegenheid van haar 65e verjaardag en met twee nieuwe cd's. "Dan krijg
je van die verhalen in de krant met zo'n toon van 'oh, oh, oh, wat is ze
toch flink en wat slaat ze zich er toch dapper doorheen'. Ik haat dat soort
meewarigheid. Het laatste wat ik wil, is bewondering voor het feit dat ik
doorga. Er zijn zo veel mensen die hetzelfde of veel ergere dingen hebben
doorgemaakt."
Ander onderwerp dus. Ver Van Familie, een
speelfilm naar het boek van Marion Bloem over een Indische familie, komt dit
najaar in de bioscoop. Anneke Grönloh speelt de rol van Oma Em, de oude
Indische oma om wie het hele verhaal draait. Haar acteerervaring was beperkt
tot incidenteel cabaret- en revuewerk. Het duurde lang voordat ze het
aandurfde in een speelfilm de rol van een 86-jarige doodzieke vrouw te
spelen. Ook duurde het lang voordat ze de voltooide film in de beslotenheid
van haar eigen huiskamer durfde te zien. Ze kan zich nauwelijks voorstellen
dat ze ooit de moed zal opbrengen in een volle bioscoop naar zichzelf te
gaan kijken.
"Ik heb dit niet opgezocht, het kwam totaal uit
de lucht vallen. Er kwam eerst een telefoontje van Marion Bloem, die mij in
de film een bijrol had toebedeeld als zangeres. Toen ik haar ontmoette, zei
ze meteen: 'Maar jij bént Oma Em!' Ik wist absoluut niet of ik dat kon en
had het oordeel van een professional nodig. Oma Em spreekt in de film
nauwelijks en ze ligt het grootste deel van de tijd in bed. Ik moest haar
dus neerzetten via zwijgend acteren en was daar heel onzeker over. Ik heb
contact gezocht met een dramadocente en zij heeft me geleerd met weinig
woorden veel te zeggen. Ik moest Anneke Grönloh helemaal laten varen en me
verplaatsen in Oma Em. Dat kon ik alleen maar doen door terug te gaan naar
mijn overleden moeder, want Oma Em lijkt qua karakter erg op haar. Eigenlijk
heb ik mijn moeder gespeeld zoals ze was: klein, fragiel en dominant, altijd
zorgend voor anderen. En ja, dat was erg confronterend. Erg emotioneel ook.
En ik ben oúd in die film! Oúd!!"
Ze ziet er ineens
ook heel erg Indisch uit. "Ik bén ook heel erg Indisch. Ik kan mijn
accent er duimendik opleggen. Ik moest voor deze film ver terug in mijn
herinneringen. Dat kostte af en toe grote moeite en het was soms pijnlijk.
Ten tijde van de opnamen betrapte ik mezelf er op dat ik bewoog zoals mijn
moeder, dat ik met mijn schouders omhooggetrokken liep te schuifelen. Ik had
het ook voortdurend koud. Ik denk niet dat mijn moeder erg blij met me zou
zijn geweest. Zij zag me het liefst gekapt en in avondjurk."
Met haar acteerdebuut heeft ze haar nek ver uitgestoken. Van het idee dat
straks heel Nederland een mening over haar acteerprestaties heeft, krijgt ze
de griezels. "Ik krijg weer wat over me heen, dat wil je niet weten!"
Meteen grijpt de manager in: "Anneke is van de uitdagingen. Geef haar
een doel om naar te werken en dan zal ze laten zien dat ze het kan."
Na een kleine pauze beaamt ze dat, heel rustig: "Ik houd van uitdagingen,
ja. En ik verleg graag grenzen. Maar ik heb dit vooral gedaan vanwege mijn
moeder."
Anneke Grönloh was het eerste echte Nederlandse
tieneridool in het begin van de jaren zestig en kijkt inmiddels met enige
vertedering terug op de massahysterie die ze destijds veroorzaakte. Met haar
grote hit Brandend Zand ('Zwarte Dino, jij wou Nina, die met Rocco was
verloofd') heeft ze inmiddels een soort haat-liefde relatie. "Er was
een tijd dat ik dat nummer niet meer kon horen en niet meer kon zingen, maar
dat is wel voorbij. Ik realiseer me dat Brandend Zand me groot heeft gemaakt
en ik moet blij en dankbaar zijn dat mensen er nog steeds om vragen. Ik kan
er nu ook enorm van genieten. Het is fantastisch, zo'n hele zaal die loskomt
en al bij de eerste maten meezingt."
Waarom gaat de generatie
artiesten uit de jaren zestig zo lang mee? Behalve Grönloh zijn ook Willeke
Alberti, Rob de Nijs en Ria Valk nog steeds actief en verzekerd van een
trouw publiek. "Ik denk dat het komt omdat wij destijds echt het vak
hebben geleerd. We vinden het doodgewoon om live te zingen. We weten dat we
het publiek moeten vermaken, dat we het voor minstens de helft moeten hebben
van onze uitstraling op het podium. Het is geweldig dat we er met z'n allen
nog steeds zijn.
"Het grootste verschil tussen vroeger en nu
zit in de enorme technische ontwikkeling. Dankzij de techniek kunnen er nu
veel meer jonge mensen de bühne op, maar dus ook mensen die helemaal niet
kunnen zingen. Bij mij is het er van jongsaf ingehamerd: zorg dat je stem in
orde is, dat je minstens een uur voor je optreden aanwezig bent om je voor
te bereiden, dat alles piekfijn in orde is. Dat heeft alles te maken met
respect voor je publiek. Tegenwoordig zie je artiesten die rechtstreeks uit
de auto het toneel van Carré oprennen, met modder aan hun laarzen en in
kleren waarin ze in de tuin hebben gewerkt. Dat kan dus niet, vind ik.
Tenzij het deel uitmaakt van een act."
Ze slaat een
gemanicuurde hand voor haar mond. "O jee, dat ik dat zomaar zeg! Ik
erger me dood aan zulke dingen, maar houd er normaal gesproken altijd mijn
mond over. Nooit nare dingen over een ander zeggen, is me met de paplepel
ingegoten."
Anneke Grönloh heeft het druk. En plannen zijn er
genoeg. Zo zou ze haar kennis en ervaring best willen delen met 'opkomend
talent'. "Er is me al een paar keer gevraagd les te geven, maar het is
er nog niet van gekomen. Je weet maar nooit."
Ze treedt een
keer of zes, zeven per maand in Nederland op. "We stellen wel eisen en
we houden veel af", benadrukt de manager. In het najaar staan er
televisieoptredens en stadionconcerten gepland in Singapore en Maleisië,
waar niemand Brandend Zand kent, maar waar Anneke Grönloh een gevierde ster
is. Ze veert omhoog bij de gedachte aan een kookprogramma op de televisie. "
Enig! Ik weet zeker dat ik dat kan", zegt ze met opvallende
zelfverzekerdheid.
Een tweede filmrol? Ineens is ze weer onzeker en
zaakwaarnemer Bart Peeters schiet onmiddellijk te hulp. Uiteindelijk komt er
een keurig afgewogen antwoord. "Ik vond Ver Van Familie enig om te doen
en als ze me ooit benaderen voor een andere film, zal ik misschien wel 'ja'
zeggen. Dat ligt vooral aan de rol, natuurlijk. Maar laten we eerst de
reacties maar eens afwachten."
Sorteer reacties
