Wilma Landkroon. foto GPD
Alles is weg. Haar gouden platen gingen verloren bij de brand in haar huis,
vijf jaar geleden. De tonnen die haar platen opleverden, zijn verdampt.
Zie ook:
"Gestolen door managers en andere zakkenvullers." Wilma Landkroon
zelf is er nog. "De eerste jaren na het succes keek ik om in wrok. Mijn
eigenwaarde was weg. Ik heb er jaren voor geknokt om die weer terug te
vinden."
Onschuldige blik, guitig koppie. Op oude
singlehoesjes kijkt ze zo gretig de wereld in. Die wereld die haar als kind
alles leek te bieden. Met zo'n stem en zo veel zelfvertrouwen achter de
microfoon kon het toch niet stuk? Wilma Landkroon (1957) was
11
jaar toen ze haar eerste gouden plaat scoorde. Haar ouders waren gescheiden.
Ze woonde bij haar vader in Enschede. Die zag kansen toen hij zijn dochter
hoorde zingen. Een meisje met zo'n heldere stem moest artiest worden,
bedacht hij. Het was de tijd van de Limburgse kindster Heintje die de
hitlijsten aanvoerde.
Hoog tijd om daar een meisje tegenover te
zetten, was het idee. Met zijn dochtertje klopte hij aan bij Gert Timmerman,
destijds met zijn Hermien en hun 'duiven op de Dam' grootheden in de
Nederlandse showbusiness. Het resultaat was Wilma's debuutsingle waarvan er
in 1968 meteen een half miljoen over de toonbank gingen. Heintje, bau ein
Schloss für mich vormde een rechtstreekse knipoog naar de jonge nachtegaal
uit het zuiden en scoorde vooral in Duitsland.
Wilma werd een
begrip. Met hits als Tachtig rode rozen en Een klomp met een zeiltje trad ze
avond aan avond op. Ze speelde rollen in Duitse films en maakte tv-shows. "
Fatsoenlijk naar school gaan, was er niet meer bij. Ze hadden iedere keer
concerten voor me geboekt. Elk weekend reden we door Duitsland om schnabbels
af te werken, want daar betaalden ze twee keer zo veel voor een optreden.
Door alle toestanden heb ik drie keer in de zesde klas gezeten. Niet omdat
ik niet kon leren, maar omdat ze bang waren dat ze me niet meer zo makkelijk
voor optredens uit de klas konden weghouden als ik naar de middelbare school
zou gaan."
Ze verhuisde naar Alkmaar toen de Noord-Hollandse
manager Ben Essing de kindster onder zijn hoede kreeg. "In een café
spraken Gert Timmerman en hij af dat Essing me voor 25.000 gulden overnam.
Dat bedrag schreven ze op een bierviltje. Achteraf heb ik nooit begrepen dat
mijn vader het zo ver heeft laten komen. Want het was een wurgcontract. Met
mijn vrijheid was het daarna gedaan. Optreden moest ik, en anders niet. Mijn
moeder kreeg ik nauwelijks meer te zien en tijd voor vrienden en vriendinnen
was er niet. Alleen het geld leek nog belangrijk.
"Door alle
aandacht die ik kreeg, was ik ook geen makkelijk kind. Als ik de jurk waarop
ik mijn zinnen had gezet niet kreeg, vertikte ik het om het toneel op te
gaan. Omdat ik altijd in het middelpunt stond, werd ik een eigenwijze puber."
In 1971 zat Wilma dagelijks op schoot bij Vader Abraham. Overal
zong ze voor uitverkochte zalen het liedje Zou het erg zijn lieve opa?. En
nee, opa vond het nooit erg. Vooral niet toen ze er een nummer één- hit mee
scoorden.
Toch hield ze uiteindelijk geen cent over aan het succes.
"De gouden platen die ik bij elkaar zong, moeten tonnen hebben
opgeleverd. Ik zou het geld krijgen als ik
21 jaar was. Ver voor
die tijd waren de centjes al verdwenen. Ik ben gewoon bestolen. Voor mij
bleef er onder aan de streep niks meer over."
Wilma was 15 toen ze terugging naar Twente. Ze belandde in een tehuis. Een
vedette in de verdrukking. Nog geen vier jaar later trouwde ze. "Veel
te jong, natuurlijk, maar na die jaren waarin ik steeds zo heen en weer was
geslingerd, verlangde ik naar vastigheid en regelmaat." Het huwelijk
hield zes jaar stand. Wilma was 25 jaar toen ze een showbizzloopbaan en een
huwelijk achter de rug had. Ze bleef ongeschoold achter met twee zoontjes en
een lege portemonnee.
"De eerste jaren na het succes keek ik
om in wrok. Ik was kwaad omdat ze mijn jeugd van me hadden afgenomen. Het
was voor mij onmogelijk mijn leven na alle onrust weer opnieuw op de rails
te krijgen. Het zingen was altijd een mooie uitlaatklep geweest, maar alle
verplichtingen en aandacht hadden me emotioneel aangegrepen. Die klap kwam
extra hard aan omdat ik nooit een veilig thuis had waar ik mijn gevoel kwijt
kon."
Het duurde jaren voor ze zichzelf onder controle kreeg.
Steeds was er nieuwe tegenslag. Haar ouders overleden allebei. Haar huis
brandde uit. Pogingen om opnieuw als zangeres aan de bak te komen, strandden
keer op keer. Tot ze zich neerlegde bij het idee dat ze niet alleen een
artiest-met- een-verleden, maar vooral moeder en grootmoeder is.
Wilma is nu 51 jaar. In een kleine huurwoning aan de rand van het stadshart
van Enschede vond ze de geborgenheid waar ze haar halve leven naar zocht. "
Mijn zonen doen het allebei goed en ik ben oma van een prachtige kleindochter.
Ik leef van de bijstand. Het is niet veel, maar ik heb het goed en gezellig.
"Nu ik weer rust heb, ben ik eindelijk in staat om de positieve dingen
van mijn kindertijd te zien. Nu besef ik pas dat ik ook bevoorrecht ben
geweest met mooie tournees naar Canada, Suriname en de Nederlandse Antillen.
Ik werd altijd in nieuwe auto's rondgereden en had prachtige kleren als
kind. Achter de schermen was ik altijd de lieveling van alle
collega-artiesten. Die herinneringen komen nu pas goed boven. Uit die tijd
zie ik alleen Corry Konings nog wel eens. Als zij bij mij in de buurt
optreedt, ga ik er altijd heen. Even samen oude verhalen vertellen.
"Bij het ophalen van de goede herinneringen komt ook mijn eigenwaarde
weer terug. Nu pas sta ik erbij stil dat ik met mijn stem in die tijd heel
veel mensen een plezier heb gedaan. Af en toe krijg ik eens een briefje of
een mailtje van oude fans die mijn plaatjes nog draaien. Zo'n berichtje
kleurt mijn dag."
Sorteer reacties
