'Artsen pikken de signalen liever niet op'

Tekstgrootte

Hun kindje kwam het ziekenhuis binnen met een beenbotbreuk: "Maar het verhaal achter de breuk klopte niet. Eerst zou de poes in de wieg zijn gesprongen en later was de moeder ineens per ongeluk op de baby gaan liggen. Volgens het allerlaatste verhaal was het pasgeboren meisje zelf uit de wieg gevallen." Bij Landsmeer, die naast haar huidige werk als kinderarts bij GGZ Rivierduinen in Leiden ook andere artsen lesgeeft over kindermishandeling, gingen de alarmbellen rinkelen.

Die ene botbreuk was niet het enige wat de baby mankeerde. Tijdens het maken van röntgenfoto's zag de behandelend arts nog een oudere botbreuk in het andere beentje. "Zoiets valt niet te accepteren", zegt ze resoluut. "Dan ga je met de ouders aan tafel zitten."

De behandelend arts vroeg in dit geval of Landsmeer het gesprek wilde voeren. De kinderarts begrijpt de huivering die veel artsen hebben wel. Het zijn nooit prettige gesprekken, stelt ze vast. "Ouders worden natuurlijk boos. Maar het is zaak ze niet te beschuldigen. Dat kan ook niet, want ik was er immers niet bij toen het gebeurde. Ik weet niet wie de dader is. Ik stel alleen vast wat ik zie en waar ik me als arts zorgen over maak."

Landsmeer merkt dat artsen iets meer oog krijgen voor het signaleren van kindermishandeling. "Vijftien jaar geleden was het bij chirurgen nog: Ik heb geen tijd, gips erom en klaar." Nu niet meer, al wordt bij de huisarts en in het ziekenhuis nog heel veel níet gezien. Zoals psychische terreur, eeuwige scheldpartijen en kleineringen."

Landsmeer meldt verdachte zaken altijd bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) en vertelt de ouders van de mogelijke slachtoffers ook gewoon dat ze dat gaat doen. Het AMK onderzoekt vervolgens de gezinssituatie en bepaalt of hulp nodig is, zegt ze: "Het is een fabel dat een melding bij het AMK ook betekent dat het kind uit huis en in een pleeggezin wordt geplaatst. In veel gevallen volstaat extra hulp aan het gezin."

Met de aanscherping van de meldcode zal het aantal meldingen toenemen, verwacht Landsmeer. Artsen voelen zich straks gesteund om hun beroepsgeheim te doorbreken met de meldcode in hun achterzak. Belangrijk is volgens haar ook dat zij op de hoogte worden gehouden van wat er met hun melding gebeurt. "Want dat motiveert." Daarnaast moet er een grote psychologische drempel worden overwonnen. "Artsen pikken de signalen vaak ook liever niet op. Want als je ze eenmaal ziet, moet je er ook naar handelen. Ze zijn vaak al bijna overwerkt. Daarbij is de realiteit soms ook te erg. Die wil je niet onder ogen zien."

Meer Gezondheid

• vr 10-02 Zorgzuster helpt in tijden van krapte
• vr 10-02 NVWA wil waarschuwing voor te veel jodium
• vr 10-02 Zorg in Nederland
• vr 10-02 Voorzieningen van 'nuts' naar markt
• vr 10-02 De vrije markt als kuur voor de zorgsector
• vr 10-02 'Weinig vertrouwen in mezelf'
• vr 10-02 Levenslang last van pesten
• vr 10-02 Kort gezondheidsnieuws: Hersenen raken van slag tijdens het zoeken
• vr 10-02 'Doel is dat het pesten stopt'
• vr 10-02 Levenslang last van pesten

  Sorteer reacties

Reageren