Zie ook:
Het overleden kind wordt niet meer losgelaten en vergeten, maar vastgehouden, herdacht en bij wijze van spreken met terugwerkende kracht tot leven gewekt.
Anders dan een volwassene laat een doodgeboren kind amper sporen na. Toch bestaan doodgeboren kinderen in de beleving van hun ouders. Bleyen sprak met vele ouders die in het verleden of meer recent een doodgeboren kind hebben gekregen. Verlies van een lang verwachte baby hakt er diep in en dat is van alle tijden.
De impact van het verlies werd vroeger niet (h)erkend. Over het dode kindje werd niet of weinig gesproken, het werd direct na de geboorte snel buiten het gezichtsveld van de moeder gebracht. Het bestaan van het kindje werd weggepoetst en ondergeschoffeld als 'een foutje van de natuur'.
Het boek bevat aangrijpende verhalen, waaronder dat van Lieve. Zij en haar man kregen op 24 juni 1966 een doodgeboren meisje met een waterhoofd en een open ruggetje. Veertien dagen voor de bevalling werd haar man bij de gynaecoloog geroepen. Lieve wist daar niets van; haar man mocht van de artsen niets zeggen. 'Want dan gaat dat een heel moeilijke bevalling worden. En als ze dat weet, dat het niet levensvatbaar is, dan gaat dat nog moeilijker worden. Ik wist daar dus niets van, dat gebeurde achter mijn rug'. Ze moest grote moeite doen om haar kindje zelfs maar even te zien. 'Ik heb nu nog altijd spijt dat ik het niet in mijn armen gepakt heb. Ze hadden het daar gezet. Ik lag in bed, ik kon niet weg. En dat kindje lag daar'.
Jan Bleyen - Doodgeboren. Een mondelinge geschiedenis van rouw. De Bezige Bij, 18,90 euro.
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
