Restaurant ''t Vingerling in het pittoreske Middelharnis. foto Chris van Klinken/het fotoburo
Deze aflevering van de eetrubriek is niet slechts een recensie van een restaurantbezoek, maar ook een beknopte beschouwing over restaurantgidsen. Het is namelijk weer 'gidsseizoen'. Het blad Lekker verscheen begin deze maand, de Michelingids ligt eind november in de winkel. Tussendoor komen andere boekjes uit met restaurantbeoordelingen.
Zie ook:
De vraag bij dit soort uitgaven is, in hoeverre de criteria die ze hanteren om een eetgelegenheid de hemel in te prijzen of finaal af te branden, duidelijk en vooral eenduiding zijn. Paul van Craenenbroeck, oud-hoofdinspecteur van Michelin in de Benelux die enkele weken geleden in zijn boek De magie achter de Michelinsterren uit de school klapte, gaf al aan dat het ondoenlijk is om alle adressen jaarlijks aan een uitgebreide test te onderwerpen.
Nu is Michelin niet eens de ergste in zijn soort, want hoe je het ook wendt of keert, het is een rots in de branding, een baken. De classificaties worden niet zomaar toegekend, bij sterren wordt niet over één nacht ijs gegaan. In de gids van 2011 telt Nederland twee drie-sterrenrestaurants (De Librije in Zwolle en Oud Sluis in Sluis), dertien adressen met twee sterren (waarvan Inter Scaldis in Kruiningen en Parkheuvel in Rotterdam het dichtst bij liggen) en 74 met één ster (waaronder De Zwaan in Etten-Leur, Wolfslaar in Breda en Mijn Keuken in Wouw).
Anders dan bij Michelin gaat het bij Lekker. Deze in magazinevorm uitgegeven gids bevat recensies van bezoekjes door inspecteurs en stelt een ranglijst samen. De nummers één tot en met honderd worden gedetailleerd geklasseerd: Oud Sluis staat op nummer één, De Zwethheul bij Delft op twee en De Librije op drie. Uit West-Brabant: Wolfslaar op 80, De Zwaan op 85 en Mijn Keuken (voor het eerst in de top-100) op 90. Op basis van één bezoekje zo'n gedetailleerd klassement opstellen is gewaagd, het feit dat er erg veel overlappingen tussen top-100 en sterren-toebedeling zijn, geeft wel aan dat de gidsen elkaar nauwlettend in de gaten houden.
Sinds enkele jaren heeft Michelin ook de 'Bib gourmand', dat vrolijke bandenmannetje dat het teken is voor een goede, niet al te dure keuken. Voor een Bib is een vereiste is dat een restaurant een menu aanbiedt van 35 euro, drie gangen met keus. Sinds 2009 bestaat een aparte gids met alle restaurants met een bib, in Nederland, België en Luxemburg. In totaal 252 adressen. In deze regio: Bunga Melati in Alphen, Het Oude Raadhuis in Halsteren, Salon de Provence in Breda en Bistro Het Lelijk Eendje in Etten-Leur. Net over de grens in België vinden we er ook een aantal. Deze gids voor 2012 is net uit.
Om eens te kijken of die vrolijke zwaaiende 'bib' een betrouwbare indicatie is, bezochten we 't Vingerling in het pittoreske Middelharnis, niet helemaal West-Brabant, maar ook weer niet het andere eind van de wereld. Dit eethuis, prachtig gelegen aan de haven, staat al sinds de eerste 'Bib Gourmand Benelux' in het gidsje en zou dus een goed voorbeeld moeten zijn van wat de bib belooft.
De entree in het achttiende eeuwse visserspakhuis is prima, de sfeer is die van een bistro - houten tafels, placemats met oude visserstaferelen, een muur vol schilderijen en foto's- en de bediening is allerhartelijkst. Al snel staan olijven, pinda's en stokbrood met boter en olie op tafel. De aanbevolen wijn van de maand (een pinot blanc van het befaamde huis Gustav Lorentz in Bergheim in de Elzas) blijkt helaas niet meer voorradig, maar voor dezelfde schappelijke prijs (€ 22,50) kunnen we nu een riesling van hetzelfde huis bestellen. Dat is sympathiek.
Als eerste gang verschijnt aan de ene kant van de tafel gekonfijte eendenpoot met in armagnac gewelde pruimen. Een prima gerecht in een prachtige saus, alleen wat onhandig geserveerd in een diep bord. Zelf eet ik rauwe tonijn, als een carpaccio gepresenteerd, bedekt met mierikswortelsaus. Die saus slaat alles dood, zeker als er te veel van op de tonijn is gedrapeerd. De wijn, de vis, het slaatje dat erbij ligt, alles heeft te lijden onder de terreur van de scherpe mierikswortel. Jammer.
Als hoofdgerecht heb ik - rekening houdend met die mooie riesling - fazant met zuurkoolstampot gekozen. Het blijkt een nogal oud beestje te zijn geweest, een taaie rakker zogezegd, helaas ook letterlijk. Het vlees komt niet van het bot en het stukje borstvlees is droog en hard. Aan een aanpalende tafel horen we dezelfde klacht.
De twee tongetjes aan de overzijde zijn nogal hard gebakken, donkerbruin en droog. Geserveerd met spinazie en wat rösti, verder komt een bak met frites en gemengde salade op tafel.
Nee, hier worden we niet echt vrolijk van. De desserts zijn weer beter: soesjes met roomijs en warme caramelsaus aan een kant en flensjes met roomijs en sinaasappelsaus aan de andere.
Met moeite kunnen we hier het predikaat voldoende aan geven. Dat het geen onvoldoende wordt is te danken aan enkele van de gerechten en de bediening (de dame verontschuldigt zich honderduit en wil de rekening aanpassen; wij volstaan met het accepteren van een aangeboden glas dessertwijn). Van een eethuis met een bib gourmand zijn we écht anders gewend. En voor het fenomeen bib gourmand is dit ook geen aanbeveling.
Geef uw mening over dit restaurant op www.bndestem.nl/eten Daar staan meer eetrecensies
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
