De streek ontvluchten heeft ook geen zin. Ik heb het geprobeerd hoor, vorig jaar. Samen met mijn lief naar een eenzaam huisje aan een groot meer in de Eiffel. Leek ons een fijn plan. Lekker rustig op maandagmiddag in de vakantie op pad. Op maandag? Juist, dat heet daar dus Rosenmontag. We moesten door twaalf dorpen en in elk dorp was het optocht. En telkens net als wij de plaatselijke hoofdstraat wilden oversteken, hè. Twaalf dorpen met twaalf optochten. Tenminste, dat dachten wij. Ik heb inmiddels het sterke vermoeden dat wij twaalf keer voor dezelfde optocht hebben staan wachten. Die trok gewoon die hele Eiffel door.
Dit jaar blijven wij dus maar thuis. Lekker in Brabant op zoek naar wat vertier.
Wat ik in ieder geval niet wil missen is een avondje Kaaiendinges, eh, Oosterhout. Gezellig kijken naar de jaarlijkse teambuilding van de plaatselijke politie. Want terwijl het hossende volk vastenavond viert, hebben de Oosterhoutse veldwachters juist deze dagen uitgekozen voor een grootscheepse oefening. "Het is beter dan gewoon oefenen", vertrouwde een argeloze koddebeier de krant toe, "want tegen je collega's haal je natuurlijk niet vol uit!"
En daar gaat het tenslotte om bij zo'n teambuilding. Even lekker vol uithalen! De operationeel chef voegde daar goedmoedig aan toe dat carnaval er uiteindelijk voor zorgt 'dat de onderlinge saamhorigheid alleen maar versterkt wordt'.
Een paar maanden geleden creëerden een paar snuggere koddebeiers ergens een file om boeven te vangen. Dat die boeven vervolgens in volle vaart achter op die file knalden, hadden ze niet kunnen bedenken. En nu maakt de politie van Oosterhout gebruik van carnaval om de teamgeest wat op te krikken. Waarbij het gebruik van honden niet wordt geschuwd. Ik moet ineens erg denken aan een uitdrukking met 'doel', 'heilig' en 'middelen' erin.
Dat van die honden snap ik trouwens wel. Die beesten hebben ook recht op een verzetje. Een stuk vlees uit een carnavalskuit scheuren bijvoorbeeld. Maar terwijl ik dappere pogingen doe om mijn lief deelgenoot te maken van mijn voorpret, doorgroeft een diepe denkrimpel haar voorhoofd. En dat belooft niet veel goeds.
'Echte kwijlende honden…' probeer ik nog, maar zonder veel overtuiging. Zij schudt zeer beslist van nee. 'Is er niet ergens een plek waar ze géén carnaval vieren?' vraagt ze.
'Ja,' antwoord ik, 'bij ons thuis.'
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.



Sorteer reacties











