Frank en Jessica Schrauwen van gasterij Het Packhuys in Breda tenmidden van het personeel. foto Ramon Mangold/het fotoburo
Ooit zat er een café, met zicht op het slachthuis. In het pand aan de rand van de Bredase wijk de Belcrum is inmiddels een restaurant gevestigd waar met veel enthousiasme wordt gekookt. Gasterij Het Packhuys/Hotel de Fabriek in de Bredase wijk de Belcrum ligt nogal afgelegen en uit de route, om het voorzichtig te zeggen.
Zie ook:
Over enige jaren echter, als de nieuwe spoorzone voltooid is, schijnt het een toplocatie te worden. 'Het kleine stukje hemel op aarde, gewoon in Breda', staat er op de website.
En dat wíj dat mogen beleven.
Het is woensdagavond en behoorlijk druk in de gasterij. Een goed teken. We hebben een plaatsje aan het raam, vrij intiem in een hoekje, en dat is best prettig. Want het Packhuys is een klankkast. Je kunt goed horen wat er tafeltjes verderop allemaal besproken wordt.
Onze gastheer, jonge jongen, vraagt of we vooraf brood willen, 'ja' en hij brengt het ons al snel, met drie potjes (kruiden-)boter en tapenade. Gevolgd door een amuse: 'Frep', horen we hem beiden zeggen. Blijkt een schijfje van een wrap gevuld met zalm. Best lekker, niks bijzonders.
De zaak is deze woensdag voor kerst nog volop bijpassend versierd, met een aangeklede boom, grote rode ballen en volop groen in het toch al volgestouwde Packhuys.
Het restaurant biedt een drie gangen keuzemenu voor 26,50. Je kunt kiezen uit vijf voor-, hoofd- en nagerechten. Omdat ik deze avond aan twee gangen genoeg denk te hebben én een aantal à-la-cartegerechten me op het eerste gezicht nét iets beter bevallen, besluiten we deze keer geen menu te nemen.
Het wordt een wildtrio vooraf, voor mij, en mijn tafelgenoot kiest voor de 'Crostini geitenkaas'. Hij krijgt als beloofd lauwwarme geitenkaas op een crostini (het bedje) met een dekentje van gekaramelliseerde noten, uitgebakken bacon en een rumsausje. Het geheel heeft iéts te lang in de oven gestaan. Waardoor het bedje te hard en het dekentje licht overroosterd is. Maar de geitenkaas is zacht en het voorgerecht krijgt wat hem betreft toch een voldoende.
Ik ben zeer enthousiast over mijn keuze: een soepje met truffel en bospaddenstoelen. Daarbij een sandwich van zachte peperkoek met eendenmousse, gerookte eendenborst met abrikozencompôte en eendenleverkrullen. Het is alsof er in de ons beloofde hemel een engeltje over je tong… Nou ja, in ieder geval hartstikke lekker!
Ik had geaarzeld, eendenlever, kan dat wel? Maar mijn gast, die in het dagelijks leven dierenarts is, heeft me verzekerd dat het eten van eendenlever 'ethisch verantwoord' is.
Uw brieven, mails en andere reacties stuur ik aan hem door.
Omdat we zo gezellig onder ons zijn, hindert het niet echt dat we vervolgens meer dan een uur op ons hoofdgerecht moeten wachten. Die worden, met excuses voor de vertraging, aan tafel gebracht. Voor meneer een tournedos met een puree van knolselderij, een jus van cantharellen en (volgens de kaart) chips van wortel. Is zoet en smaakt als rode biet. Hoe dan ook smakelijk, mooie combinatie en de tournedos is van een goede kwaliteit. Mes valt er zo doorheen. Hij had 'm saignant (licht gebakken, nog rood, ofwel bloederig van binnen) besteld en zo krijgt hij zijn tournedos ook. In dit geval is het mijn gast die op de eerste rang zit. Mijn eendenborst met een jus van Pédro Ximénez is best lekker, maar haalt het niet bij de tournedos. Het eendje is iets te kort gebakken, te rood gebleven en bevat ook vrij veel vet. Dat had knapperiger gemogen, wat mij betreft. De bonbon van savooiekool gevuld met bietjes en spekjes smaakt er overigens goed bij. We hebben er ook nog een schaaltje salade met zoete dressing (prima) en gekruide frietjes met kruidenmayonaise bij gekregen. Te veel van het goede, dunkt ons, maar wellicht zijn wij de enigen die daar zo over denken. Mijn gast neemt nog een kaasplankje met nootjes, druiven en een portje na. Vijf (te koude) stukjes kaas, niet allemaal naar zijn smaak overigens. Met uitleg van de gastvrouw, hoe ze van links naar rechts (van licht naar sterk) te eten. Geen overbodige luxe. Zou hij rechts begonnen zijn, dan waren alle andere kazen weggeblazen geweest.
We overwegen: goede sfeer, vriendelijke bediening, producten en ingrediënten van goede kwaliteit, behoorlijk tot prima verwerkt tot een mooie maaltijd. Advies: Gewoon gaan!
Frank en Jesca Schrauwen begonnen ongeveer tien jaar geleden hun restaurant aan de Speelhuislaan. Frank is blij met de positieve beoordeling: "Het is voor ons nog steeds zeven dagen per week knokken om onze gasten deze sfeer en kwaliteit te bieden."
Geef uw mening over dit restaurant op www.bndestem.nl/eten
Daar staan meer eetrecensies
© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.
Sorteer reacties
