article
1.6482351
Ook de burgemeester heeft het lastig zie ik wanneer we langs de Wilhelminasingel in Breda de finale van ‘onze’ Singelloop ingaan. Tien kilometer lang trekt een zwoegende menigte van gezonde Brabantse mannen en vrouwen stilzwijgend naar de finish op de Grote Markt.
Column: Witte mannen
Ook de burgemeester heeft het lastig zie ik wanneer we langs de Wilhelminasingel in Breda de finale van ‘onze’ Singelloop ingaan. Tien kilometer lang trekt een zwoegende menigte van gezonde Brabantse mannen en vrouwen stilzwijgend naar de finish op de Grote Markt.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-witte-mannen-1.6482351
2016-10-02T21:59:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6163302.1467576571!image/image-6163302.jpg
columns,column
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Witte mannen

Column: Witte mannen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      BNDS Column Ad Pertijs
    Ook de burgemeester heeft het lastig zie ik wanneer we langs de Wilhelminasingel in Breda de finale van ‘onze’ Singelloop ingaan. Tien kilometer lang trekt een zwoegende menigte van gezonde Brabantse mannen en vrouwen stilzwijgend naar de finish op de Grote Markt. 

    Genieten is anders. Ik moet denken aan Francis Kibiwot. Zo’n tien jaar geleden had deze kleine Keniaan de grootste lol toen hij in Breda was. “White men, ik heb medelijden met jullie”, schaterde hij tijdens een interview voorafgaande aan de Singelloop. “Jullie kunnen niet lopen. Wij wel.”

    Sarrende Afrikaanse trots was het. Meewarig zag hij ons in de weer met hartslagmeters, lactaattesten en andere wetenschappelijke ondersteuning. “Hebben wij niet nodig. Wij hebben de natuur.”

    Francis had een visum voor drie maanden gekregen om de witte mannen op een hoopje te lopen. “Ik tel het aantal Afrikanen bij de start en dan weet ik op welke plek ik minstens eindig”, strooide hij nog wat meer zout in de wonde. Tussendoor trainde hij. In de Betuwe. “Het valt me op dat de boeren hier zo laat aan de slag gaan. Als je bij ons niet begint als de zon opkomt, krijg je werk voor die dag niet meer af.”

    Het zijn de keiharde wetten van een bestaan dat wij witte mannen niet meer kennen. Francis, voor alle duidelijkheid, was het dus ook niet aan komen waaien. Hij werkte er hard voor. Weer of geen weer.

    We sloten een weddenschap af. Hij zou me proberen te dubbelen op de halve marathon. „Heb vertrouwen in jezelf”, lachte hij bij de start. Meer dan tien kilometer rende ik achtervolgd door een Keniaanse de ziel uit mijn lijf.

    ‘White men, you can’t run’ spookte het constant door mijn hoofd. Francis kwam niet voorbij.

    Maar of dat nou genieten was? Ik ben bang dat kleine Francis me mijn hele lopersleven lang wat dat betreft zal blijven achtervolgen.