article
1.6644899
Het was me in alle hectiek even ontgaan, maar dit is de Week van de Werkstress. Jawel, die bestaat. Daar waarschuwt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ons zelfs voor. Lodewijk Asscher. Niet dat hij last heeft van werkstress, want lucky Lodewijk maakt iedere ochtend ontbijt voor zijn drie bloedjes van kinderen die de vicepremier vervolgens zelf naar school brengt voordat hij aan zijn loodzware job begint.
Column: Werkstress
Het was me in alle hectiek even ontgaan, maar dit is de Week van de Werkstress. Jawel, die bestaat. Daar waarschuwt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ons zelfs voor. Lodewijk Asscher. Niet dat hij last heeft van werkstress, want lucky Lodewijk maakt iedere ochtend ontbijt voor zijn drie bloedjes van kinderen die de vicepremier vervolgens zelf naar school brengt voordat hij aan zijn loodzware job begint.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-werkstress-1.6644899
2016-11-14T22:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039942.1463994232!image/image-6039942.jpg
columns,Column,hermes,Nederland
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Werkstress

Column: Werkstress

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Het was me in alle hectiek even ontgaan, maar dit is de Week van de Werkstress. Jawel, die bestaat. Daar waarschuwt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ons zelfs voor. Lodewijk Asscher. Niet dat hij last heeft van werkstress, want lucky Lodewijk maakt iedere ochtend ontbijt voor zijn drie bloedjes van kinderen die de vicepremier vervolgens zelf naar school brengt voordat hij aan zijn loodzware job begint.
    Dat lees ik tenminste in de 23 interviews die Asscher de afgelopen week gaf, omdat hij ook nog voorman van de Partij van de Arbeid wil worden.
     
    Enfin, in deze Week van de Werkstress waarschuwt het ministerie ons voor een burn-out. Levensgevaarlijk, zo'n waarschuwing bedoel ik. Want je kunt er donder op zeggen dat half Nederland nu bij de koffie ernstig begint te peinzen over een opgebrand gevoel. Wel eens een beetje toch wel enigszins uitgeput, emotioneel, zo niet dan toch geestelijk of op zijn minst lichamelijk? We halen de folders erbij. Hulpeloos, hopeloos, cynisch? Slecht slapen, niet helder denken? Ik voel iets smeulen hoor.
     
    Versta mij niet verkeerd: een burn-out is vreselijk. Ik heb ze gezien, vrienden die tot niets meer in staat waren omdat ze over hun grenzen waren gegaan. Maar met dit soort Haagse campagnes heb ik he-le-maal niks. Da’s vragen om ellende. Rsi, weten we nog? Uit de Postbus 51-periode? Repetitive Strain Injury. Klinkt bij de borrel toch interessanter dan een ordinaire ­muisarm. Toen ze er voor gingen waarschuwen, was in tijd van een scheet half Nederland rsi-patiënt en moest ik van een veel te duur ingehuurde bedrijfsadviseur om de vijf kwartier een rondje rond bureaus hinkelen of in de koffiepauze fysiologisch verantwoord aan een inderhaast aangeschafte rekstok gaan hangen.
     
    Enkele collega's werden in hun hersteltraject op maat als koekwausen op een skippybal achter hun computerscherm gezet. We schoppen er nog wel eens tegen, tegen die skippybal, en over een muisarm durft hier niemand meer te klagen. Maar een winters burn-outje... waar koop je die?