article
1.6091861
Mijn tuin grenst aan een watertje. Beneden heb ik een platje en op zwoele avonden kijk ik vanuit een luie stoel naar wat er zich op en onder het wateroppervlak afspeelt. Zo weet ik inmiddels dat er een ooit losgelaten oranje koikarper in rond zwemt van dik een halve meter. Ik heb me laten vertellen dat zo’n exemplaar veel geld waard is.
Column: Waterstaat
Mijn tuin grenst aan een watertje. Beneden heb ik een platje en op zwoele avonden kijk ik vanuit een luie stoel naar wat er zich op en onder het wateroppervlak afspeelt. Zo weet ik inmiddels dat er een ooit losgelaten oranje koikarper in rond zwemt van dik een halve meter. Ik heb me laten vertellen dat zo’n exemplaar veel geld waard is.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-waterstaat-1.6091861
2016-06-08T21:45:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039947.1463994291!image/image-6039947.jpg
Breda,Geestelijk leven,Politiek Lokaal,Buitenlandse politiek,Politiek en bestuur,Cultuur, kunst en recreatie,Column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Waterstaat

Column: Waterstaat

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Mijn tuin grenst aan een watertje. Beneden heb ik een platje en op zwoele avonden kijk ik vanuit een luie stoel naar wat er zich op en onder het wateroppervlak afspeelt. Zo weet ik inmiddels dat er een ooit losgelaten oranje koikarper in rond zwemt van dik een halve meter. Ik heb me laten vertellen dat zo’n exemplaar veel geld waard is.

    Laat maar zwemmen. Nee, ik heb meer op met de waterkippetjes boven het oppervlak. Telkens weer nestelen ze in deze tijd van het jaar. De eerste keer was dat zo dichtbij de oever dat kun nest een makkelijke prooi voor katten was. De laatste twee jaren spoelden ze weg door hevige voorjaarsregens, vorig jaar met kuikens en al.

    Zondag zag ik een koppel waterhoentjes weer bezig. Zij zat op het begin van een nest dat een meter of drie uit de kant op waterplanten werd opgebouwd. Hij kwam steeds groene stengels brengen. Precies op maat, zo leek het. Die door haar vervolgens tot een groter nest werden verwerkt. Maar opnieuw verpestte het wrede weer pril geluk.

    Te hoog water werd ook dit nest te veel. Moesten die waterhoentjes eerst al bij de oever vandaan blijven, omdat ze door de inheemse dieren niet werden getolereerd, nu lijken ze klimaatvluchtelingen, op de loop voor de steeds grilliger wordende elementen. Hun manier om het vege lijf te redden is te pogen om, als het even kan, toch voor nageslacht te zorgen.

    Dus zag ik ze gisteravond een eindje verderop in de weer met een nieuw nest. Nog net ver genoeg uit de kant om niemand tot last te zijn en op een soort van drijvend tapijt van allerlei waterplanten, op het oog stevig en flexibel genoeg om de stijging van de waterspiegel het hoofd te bieden. Ik hoop dat het dit keer lukt.

    Net als een jaar of wat geleden. Ik zag toen hoe zo’n waterkip haar jong bleef verzorgen, zelfs toen het al een kop groter was dan zij. Ik was vroeger thuis niet anders gewend.