article
1.6285117
Mag ik iets geks vertellen? Ja, mag ik? Ze zeggen dat Toots Thielemans dood is. Die fluitende Vlaming. Heel de wereld rouwt, de halve wereld heeft hem persoonlijk gekend. Ik niet, maar ik herinner mij nog wel de avond dat ik Toots voor het eerst hoorde.
Column: Senk joe
Mag ik iets geks vertellen? Ja, mag ik? Ze zeggen dat Toots Thielemans dood is. Die fluitende Vlaming. Heel de wereld rouwt, de halve wereld heeft hem persoonlijk gekend. Ik niet, maar ik herinner mij nog wel de avond dat ik Toots voor het eerst hoorde.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-senk-joe-1.6285117
2016-08-22T21:59:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039942.1463994232!image/image-6039942.jpg
columns,Column,hermes,Nederland
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Senk joe

Column: Senk joe

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Mag ik iets geks vertellen? Ja, mag ik? Ze zeggen dat Toots Thielemans dood is. Die fluitende Vlaming. Heel de wereld rouwt, de halve wereld heeft hem persoonlijk gekend. Ik niet, maar ik herinner mij nog wel de avond dat ik Toots voor het eerst hoorde. 

    Het was 1973. Ik zat in het Grand Theater eerste rij naast het mooiste meisje van de klas en ik wou dat ik Eric was. Want Eric mocht in Turks Fruit met zijn kunstenmakersklauwen aan de blote bips van Olga komen. En terwijl ik mij afvroeg hoe ik dat zo snel mogelijk zou kunnen bereiken bij míjn nieuwe vriendin, hoorden we tussendoor een vrolijk fluitje of die melodramatische mondharmonica. Van Toots.

    Zijn muziek bleef langer mooi dan de billen van dokter Deen, maar zo is het leven. O ja, ik zou u iets geks vertellen. Over de dood gesproken. Ik las dat twee Duitsers de nieuwe dierentuin in Emmen bezochten, maar hun hond in de auto achterlieten. Heeft die arme hond niet gered. Dat zijn dan dierenliefhebbers...

    En ik lees dat drie Pakistaanse toeristen hun selfie nooit zullen zien. Ze waren aan het picknicken op een berg en maakten een foto van zichzelf, toen een ijskap omlaag kletterde. Vorig jaar overleefden dik zestig mensen het poseren voor hun particuliere ansichtkaart ergens op deze aardkloot niet.

    Over een dramatisch afscheid gesproken.... want ik zou u nog iets geks vertellen: ik ga Mart Smeets missen. Senkjoe Mart, chapeau en diep, diep respect voor de vleesgeworden ijdelheid die zijn laatste kunstje voor de NOS opvoerde.

    Een tragisch slot, want je hoorde hem herhaaldelijk zwaar zuchten. Amerika won met de vingers in de neus van een stel Serviërs die er werkelijk niets van bakten. Echt jammer voor Mart, want hoe schoolmeesterlijk die Smeets ook ouwehoert, aan zijn persoonlijkheid kunnen Henry, Tom, Sjoerd en ander gruis een puntje zuigen.