article
1.6425430
Is het alweer herfst. Een tijd waarin de hersenspinsels in je hoofd het verliezen van de spinraggen buiten, die zwaar zijn van de grondmist. Zolang het althans geen bewolkte dag is. Maar zo’n herfstochtend als deze waarop de zon langzaam boven de horizon klimt, die heeft iets louterends, vind ik.
Column: Raggen
Is het alweer herfst. Een tijd waarin de hersenspinsels in je hoofd het verliezen van de spinraggen buiten, die zwaar zijn van de grondmist. Zolang het althans geen bewolkte dag is. Maar zo’n herfstochtend als deze waarop de zon langzaam boven de horizon klimt, die heeft iets louterends, vind ik.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-raggen-1.6425430
2016-09-21T19:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039947.1463994291!image/image-6039947.jpg
Breda,Geestelijk leven,Politiek Lokaal,Buitenlandse politiek,Politiek en bestuur,Cultuur, kunst en recreatie,Column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Raggen

Column: Raggen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Is het alweer herfst. Een tijd waarin de hersenspinsels in je hoofd het verliezen van de spinraggen buiten, die zwaar zijn van de grondmist. Zolang het althans geen bewolkte dag is. Maar zo’n herfstochtend als deze waarop de zon langzaam boven de horizon klimt, die heeft iets louterends, vind ik. 

    De oogst is binnen, het vee geslacht en het weer is aangenaam genoeg om een pas op de plaats te maken. Tijd om te mijmeren kortom.

    Ik zag vorige week een geweldige illustratie in de krant van hoe kunstmaan Gaia een beperkt deel van onze melkweg had gefotografeerd. Alhoewel beperkt, er waren miljoenen foto’s gemaakt en als je die achter elkaar plakte, dan zag je een rafelig, blinkend lijntje dat volgens mij nog het meest op de eerste draad van een toekomstig spinrag in de ochtendzon leek.

    Ik kijk graag naar foto’s van het heelal. Ze tonen iets wat eigenlijk heel nabij is, maar waarvan wij de betekenis heel ver buiten onszelf projecteren.
    Op basis van die ruimtefoto’s proberen ze in kaart te brengen waar je eventueel leven dat op het onze lijkt zou kunnen aantreffen.

    Daar hou ik dus niet van, dat je de beperktheid van het menselijke denkvermogen als maatstaf voor het heelal hanteert. Dat werkt niet bij godsdiensten, dus waarom wel bij het waarnemen van wat volgens ons zelfs zichtbaar zou moeten zijn?

    In de kosmos is deze planeet weinig meer dan een onbeduidend vliegenpoepje. Onwelriekend inmiddels, maar dat doet er niet toe op zoveel oneindigheid.

    In onze microkosmos daarentegen zullen we een draaglijk midden moeten zien te vinden tussen troonrede en drogreden. Langzaamaan naderen we het punt waarop onze samenleving, net als het heelal, amper nog te bevatten is.

    Als we de crisis achter ons hebben gelaten, waarom zijn we dan zo arrogant om de troep niet op te ruimen?