article
1.6648716
Weer een nieuw woord geleerd. Gisteren reed ik op mijn fiets door de miezerregen. Niet als de zigzaggende tornado Max Verstappen, maar toch zeker met een behoorlijke pedaaltred, al zeg ik het zelf. De schemering had zich vroeg in de middag al meester gemaakt van het hemelgewelf.
Column: Phantosmie
Weer een nieuw woord geleerd. Gisteren reed ik op mijn fiets door de miezerregen. Niet als de zigzaggende tornado Max Verstappen, maar toch zeker met een behoorlijke pedaaltred, al zeg ik het zelf. De schemering had zich vroeg in de middag al meester gemaakt van het hemelgewelf.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-phantosmie-1.6648716
2016-11-15T22:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039823.1464339525!image/image-6039823.jpg
column,columns
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Phantosmie

Column: Phantosmie

Foto's
1
Reacties
Reageer

    Weer een nieuw woord geleerd.

    Gisteren reed ik op mijn fiets door de miezerregen. Niet als de zigzaggende tornado Max Verstappen, maar toch zeker met een behoorlijke pedaaltred, al zeg ik het zelf. De schemering had zich vroeg in de middag al meester gemaakt van het hemelgewelf.

    Ik passeerde een braakliggend terrein in mijn woonplaats, waar tot voor een aantal jaren geleden de suikerfabriek stond.

    Tijdens de bietencampagne, die elk najaar begon, verspreidde zich een zoet-weeïge wasem over de stad. Vooral als het miezerde. De regendruppeltjes roken naar bietenvocht, nestelden zich als parasieten in je haar en kleding, met als gevolg dat de penetrante lucht bleef hangen. Op een natte dinsdagmiddag in 2016 keerde die flepse geur van weleer plots terug. ‘Hoe kan dat nou, de suikerfabriek is al in 2005 gesloten en later afgebroken’, dacht ik.

    Thuis zocht ik het op: phantosmie! Schitterend woord, betekent ‘een geur in de neus hebben die er in werkelijkheid niet is.’ Een variant op de fantoompijn, steken voelen in een geamputeerd lichaamsdeel. ,

    Maar deze ervaring was niet pijnlijk, de bietenlucht bracht op de een of andere manier mooie souvenirs naar boven. Voor de derde keer al die dag. Eerst mocht ik een eerbetoon schrijven aan een lokale held uit mijn prille jeugd, daarna had ik beroepshalve kerstvoorpret en passeerden flashbacks van uitbundige kerstvieringen in een flits de revue. Tenslotte dus die ‘aanval’ van phantosmie. Ik rook niet alleen de buitenlucht van toen, ook de sensatie keerde terug van die damp van tweehonderd jonge mensen en evenzoveel natte jassen in een bomvol café op een gure novemberavond.

    Met een brede glimlach fietste ik verder, zegende de regen en dankte de duisternis.

    Wat hou ik van de herfst. Jaargetijde, dat zoete herinneringen ontlokt. Zo zoet als die suikerbietenlucht van toen.