article
1.6121817
Piepjong nog kocht ik in 1972 op het Stationsplein in Breda mijn eerste Interrailkaart. Voor 150 gulden een maand lang door Europa treinen, van Portugal tot en met Griekenland.
Column: Moeland
Piepjong nog kocht ik in 1972 op het Stationsplein in Breda mijn eerste Interrailkaart. Voor 150 gulden een maand lang door Europa treinen, van Portugal tot en met Griekenland.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-moeland-1.6121817
2016-06-19T22:32:24+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039943.1463994251!image/image-6039943.jpg
columns,column
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Moeland

Column: Moeland

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Piepjong nog kocht ik in 1972 op het Stationsplein in Breda mijn eerste Interrailkaart. Voor 150 gulden een maand lang door Europa treinen, van Portugal tot en met Griekenland.

    Over de fascinerende Balkan, waar ik later tweemaal terug zou keren, eind jaren ’70 en begin jaren ’90. De eerste keer, in 1978, erg leuk, de tweede keer, in de hete zomer van 1990, erg naar, angstaanjagend.

    Van de donderende haatzaaierijen van Slobodan Milosevic, de hele dag door op de autoradio, verstonden we niets. De boodschap begrepen we donders goed: wegwezen. Terug met de boot dus, via Bari, bella Italia. Terwijl aan de overkant de ketels bloed voor de zoveelste keer over begonnen te koken.

    De Balkan zou altijd blijven kriebelen. Nu, na een roadtrip van vijf weken door alle landen van het uit elkaar gerafelde Joegoslavië, plus Polen en Oekraïne, is de oude liefde opgebloeid. Zijn alle vooroordelen, die er de afgelopen 25 jaar in geslopen waren, verdwenen. Wat een oogverblindende landen, wat een fantastische mensen. Die allemaal hun stinkende best doen om er iets van te maken. Van hun eigen gedoetje, van hun eigen leven, en daarmee dat van ons allen, van Europa.

    Geweldige, vriendelijke, aardige, gastvrije, gulle, behulpzame, lieve mensen. Overal, van de voormalige DDR, Polen, Oekraïne, Hongarije, Roemenië, Kosovo, Bulgarije, Servië en Macedonië tot Albanië, Kroatië, Montenegro en Slovenië. Maar: voor iedere staat van dat immense Moeland zou je een heel mensenleven nodig hebben om het echt door te krijgen. Iedere keer dat je met mensen praat, op en over de Balkan, begin je meer te snappen en minder te begrijpen.

    Behalve dan dat het ondergronds een zwijgende, maar nog lang geen dode vulkaan is. Zoals we vaak te horen kregen: ‘één man met één lucifer is genoeg om alles weer te laten ontploffen’.