article
1.6242862
Journalisten in Tadzjikistan (Centraal-Azië) krijgen voortaan een boete als ze te moeilijke woorden gebruiken. De officiële taalregels moeten beschermd worden, vindt de regering. We kunnen daar om lachen, maar het is een even serieuze als treurige zaak.
Column: Moeilijk
Journalisten in Tadzjikistan (Centraal-Azië) krijgen voortaan een boete als ze te moeilijke woorden gebruiken. De officiële taalregels moeten beschermd worden, vindt de regering. We kunnen daar om lachen, maar het is een even serieuze als treurige zaak.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-moeilijk-1.6242862
2016-08-04T21:30:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039823.1464339525!image/image-6039823.jpg
column,columns
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Moeilijk

Column: Moeilijk

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Journalisten in Tadzjikistan (Centraal-Azië) krijgen voortaan een boete als ze te moeilijke woorden gebruiken. De officiële taalregels moeten beschermd worden, vindt de regering. We kunnen daar om lachen, maar het is een even serieuze als treurige zaak.

    Met die bescherming ben ik het overigens voor een deel wel eens. Natuurlijk is het mooie van taal dat er steeds nieuwe woorden ontstaan of dat reeds bestaande begrippen er een andere betekenis bij krijgen. Wat mij tegen de borst stuit, is dat bij ons te veel, te vaak en te makkelijk naar het Engels gegrepen wordt, terwijl een Nederlands alternatief wis en waarachtig ook voor handen is.

    Over die al te moeilijke woorden denk ik anders. Ik zie mezelf als journalist toch ook een klein beetje als hoeder en opvoeder. Daarom vind ik het een mooie sport om met name in columns (of liever in goed Nederlands: rubrieken) onze lezers soms te verrassen met een onbekend, een vergeten woord.

    Of om me enige dichterlijke vrijheid te permitteren. In Tadzjikistan zou een dergelijke ‘vrijpostigheid’ me stante pede 180 euro kosten, hier in Nederland hooguit een boze brief. Zoals vorige week.

    Eens te meer bleek hoe lenig en daarmee gecompliceerd onze taal is. Daar waar ik meende een zeer onschuldige woordspeling te hebben bedacht, beschouwde een lezer die snaakse zinsnede als een belediging van zijn dorp en de bewoners ervan. Hij las mijn woorden totaal anders dan dat ik ze bedoeld had.

    Geen reden voor een strenge, Tadzjikistaanse boetedoening, vind ik. Wel om nóg meer mijn woorden in deze kolommen te wegen, zonder de essentie uit het oog te verliezen: het opwekken van emotie. Een lach, een traan, heimwee, herkenning of zelfs lichte irritatie.

    Moet kunnen, beste lezers. En beste broeders en zusters in Tadzjikistan.