article
1.5839514
Als de wind vanuit het noorden je oren bevriest, terwijl je langs de lijn staat. Als de rij bij de kassa vanochtend weer eens veel te lang is. Als je kinderen elkaar het kot uitvechten, terwijl je net een sms’je krijgt van je beste vriendin dat het zo leuk is op de Bahama’s en dat haar vlucht naar de Seychellen elk moment kan vertrekken... Dan is er maar een ding dat je te doen staat: lach!
Column: Lach!
Als de wind vanuit het noorden je oren bevriest, terwijl je langs de lijn staat. Als de rij bij de kassa vanochtend weer eens veel te lang is. Als je kinderen elkaar het kot uitvechten, terwijl je net een sms’je krijgt van je beste vriendin dat het zo leuk is op de Bahama’s en dat haar vlucht naar de Seychellen elk moment kan vertrekken... Dan is er maar een ding dat je te doen staat: lach!
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-lach-1.5839514
2016-03-18T22:29:24+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.5652167.1453471248!image/image-5652167.jpg
Nederland,Politiek Lokaal,columns,column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Lach!

Column: Lach!

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Als de wind vanuit het noorden je oren bevriest, terwijl je langs de lijn staat. Als de rij bij de kassa vanochtend weer eens veel te lang is. Als je kinderen elkaar het kot uitvechten, terwijl je net een sms’je krijgt van je beste vriendin dat het zo leuk is op de Bahama’s en dat haar vlucht naar de Seychellen elk moment kan vertrekken... Dan is er maar een ding dat je te doen staat: lach!

    Ik leerde het kunstje van een psycholoog die me onder de loep nam, om te kijken of ik gek genoeg was om redactiechef bij een regionale krant te worden. „Die lach van jou heeft een enorme kracht”, zei de psycholoog. „Naar buiten en naar binnen. Daar moet je echt meer mee doen.”

    Een beetje zweverig vond ik het allemaal wel, maar eenmaal op de terugweg begon ik toch maar naar mezelf te grimassen in de achteruitkijkspiegel. Dat leverde drie inzichten op: ik moest nodig nieuwe nog longer lasting lippenstift, als je auto rijdt kun je beter wat meer door de voorruit kijken dan in de achteruitkijkspiegel, en ik voelde me van binnen oprecht vrolijker als ik mijn mondhoeken omhoog trok.

    Sindsdien heb ik het trucje met de mondhoeken vaker toegepast. Na een nacht met te weinig slaap, een ochtend met chagrijnige huisgenoten, op een werkdag vol uitdagingen of bij nieuws dat zó ellendig is dat je er als journalist zelf van wil gaan huilen.

    Of gewoon, tijdens zo’n weekend als dit. Zo’n weekend dat de weerman bewolking en een gemeen koude noordenwind voorspelt. Dat hij maar een mager zesje voor het weer geeft, terwijl ik met mijn lief op het beschutte terras van een strandtent in de zon had willen zitten. Mij hebben ze er niet meer mee. Ik lach!