article
1.5013358
De term wordt niet vaak meer gebruikt. Maar de keren dát iemand mij jongmens noemde, vond ik dat - op die ene keer na - belerend, zelfs denigrerend klinken, ook al betekent het woord niets anders dan jongen, adolescent, jongeman of knaap.
Column: Jongmens
De term wordt niet vaak meer gebruikt. Maar de keren dát iemand mij jongmens noemde, vond ik dat - op die ene keer na - belerend, zelfs denigrerend klinken, ook al betekent het woord niets anders dan jongen, adolescent, jongeman of knaap.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-jongmens-1.5013358
2015-06-19T05:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.3863285.1414500794!image/image-3863285.jpg
column,columns
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Jongmens

Column: Jongmens

Foto's
1
Reacties
Reageer

    De term wordt niet vaak meer gebruikt. Maar de keren dát iemand mij jongmens noemde, vond ik dat - op die ene keer na - belerend, zelfs denigrerend klinken, ook al betekent het woord niets anders dan jongen, adolescent, jongeman of knaap.

     

    Ik moest eraan denken bij het overlijden van taaltovenaar drs. P. En bij het lezen van een bericht over de besloten afscheidsdienst, gisteren in Amsterdam. Erik van Muiswinkel haalde daarbij een anekdote aan over een optreden van drs. P tijdens het Leids Cabaret Festival. ‘Hij was met geen mogelijkheid van het podium te krijgen, hij speelde zijn hele repertoire.’

    Datzelfde maakte ik mee tijdens de Paulusfeesten in Oostende, begin jaren ’80. Diverse artiesten traden die avond op, de planning was daarom tamelijk strak. Heinz Polzer was het daar niet mee eens en bleef ondanks vriendelijk aandringen van de presentator doorspelen, zijn hoofd gebogen boven de toetsen van zijn piano en tegelijkertijd strooiend met fraaie volzinnen en briljante rijmen. Toen hij dan eindelijk de bühne had verlaten, spoedde hij zich naar een duister cafeetje, wat verderop op het plein, nestelde zich daar achter een piano en ging vrolijk verder.

    Enkele uren later had ik inmiddels genoeg pinten gedronken om het lef te hebben tussen twee virtuoze verzen door drs. P aan te spreken. Ik vertelde dat ik eveneens het Nederlandstalige lied trachtte te propageren door af en toe op het biljart van mijn stamcafé in Breda een smartlap te zingen. Polzer draaide zijn markante hoofd zijwaarts, keek me secondelang met priemende ogen aan, zei: ‘Dat is een loflijk streven, jongmens’, en hervatte zijn performance. Zelden heb ik me zó gevleid gevoeld.