article
1.6137711
Durf het maar eens te zeggen. „Ons beleid bestaat er niet uit dat aardige mensen hier mogen blijven en onaardige mensen niet.” Maar Klaas Dijkhoff stelde het zonder blikken of blozen, toen mijn collega en ik hem aan de tand voelden over ‘zijn’ uitzetting van de 6- jarige Jessica naar Burundi. Hij knipperde nog niet met zijn ogen.
Column: En toch
Durf het maar eens te zeggen. „Ons beleid bestaat er niet uit dat aardige mensen hier mogen blijven en onaardige mensen niet.” Maar Klaas Dijkhoff stelde het zonder blikken of blozen, toen mijn collega en ik hem aan de tand voelden over ‘zijn’ uitzetting van de 6- jarige Jessica naar Burundi. Hij knipperde nog niet met zijn ogen.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-en-toch-1.6137711
2016-06-25T04:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039938.1463994211!image/image-6039938.jpg
Nederland,Politiek Lokaal,columns,column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: En toch

Column: En toch

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Durf het maar eens te zeggen. „Ons beleid bestaat er niet uit dat aardige mensen hier mogen blijven en onaardige mensen niet.” Maar Klaas Dijkhoff stelde het zonder blikken of blozen, toen mijn collega en ik hem aan de tand voelden over ‘zijn’ uitzetting van de 6- jarige Jessica naar Burundi. Hij knipperde nog niet met zijn ogen.

    We spraken de staatssecretaris ruim een week geleden voor het interview dat vandaag in BN DeStem verschijnt. Zijn uitspraak over dossiers als die van Jessica en ook de 14-jarige Larissa uit Oud-Vossemeer valt op. ‘Maar hoe zit u dan ’s avonds op de bank, als u zo’n besluit heeft genomen?’ vroegen we hem. Zijn stellige antwoord. „Ik heb geen zelfmedelijden.” Dossiers zijn dossiers. Wetten zijn wetten. „Het is niet zo dat een of andere staatssecretaris die zo maar opzij kan zetten.” Ratio en logica lijken in zijn vluchtelingenbeleid de boventoon te voeren.

    En toch. Hoewel zijn woorden soms hard klonken tijdens het interview, verzachtte zijn houding aan tafel de inhoud. Was het zijn guitige blik, de Brabantse tongval of waren het zijn licht naar voren gebogen schouders? Ik ben er nog steeds niet helemaal uit.

    Als je met onze staatssecretaris aan tafel zit, komt hij over als een intelligente, menselijke realist die graag wetten van sentimenten scheidt. Een trotse Bredanaar die weet wat hij wil en zich niet laat domineren door emoties. Een universitaire doctor die zich in plaats daarvan laat leiden door droge feiten en harde conclusies. De wet, de logica en de redelijkheid regeren.

    En toch. Gisteren hoorden we dat Klaas Dijkhoff persoonlijk navraag heeft gedaan naar het welbevinden van Jessica in Burundi. Ook buigt hij zich nog eens over het dossier van Larissa.

    Aangewakkerd door alleen ratio of stiekem toch door emotie?

    Wie zal het zeggen.