article
1.6299985
Al zolang ik leef vind ik het ongelooflijk dat wij mensen niet alleen geboren worden, maar ook dood gaan. Vooral dat ik niet weet hoe, wanneer en waarom, zit me dwars.
Column: Dood
Al zolang ik leef vind ik het ongelooflijk dat wij mensen niet alleen geboren worden, maar ook dood gaan. Vooral dat ik niet weet hoe, wanneer en waarom, zit me dwars.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-dood-1.6299985
2016-08-26T20:30:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039952.1463994371!image/image-6039952.jpg
Nederland,Politiek Lokaal,columns,column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Dood

Column: Dood

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Al zolang ik leef vind ik het ongelooflijk dat wij mensen niet alleen geboren worden, maar ook dood gaan. Vooral dat ik niet weet hoe, wanneer en waarom, zit me dwars.

    Stel je voor: maak ik me druk over de berichtgeving van iets heel belangrijks in onze krant, val ik een minuut later van de trap. Had ik dat van tevoren geweten, dan had ik die laatste minuut aan mijn gezin besteed! Of ben ik net zover dat ik het concept van geluk een beetje begin te begrijpen, word ik te grazen genomen door iets waarvan zelfs de meest talentvolle dokter me niet kan redden.

    Ik bedoel: wat is het hele punt als we uiteindelijk toch allemaal in een kist onder de grond belanden, of in een oven? Het punt is, zei een wijze vriendin mij ooit, dat een mens plezier kan hebben. Dat een mens lief kan hebben. ‘En met een beetje mazzel beteken je iets blijvends voor de aardkloot of de mensen om je heen. Meer moet je er niet achter zoeken. Als je dat niet kunt handelen, dan is het tijd voor een geloof.’ Met dat geloof is het niets geworden. De wijze vriendin is veel te vroeg vertrokken van deze aardkloot. De acceptatie van de eindigheid begint dus noodgedwongen te naderen.

    Maar zover als Dominique en Francoise ben ik nog niet. Ik trof hun graf van roze marmer gistermiddag aan de Atlantische kust, in een dorpje waarvan de naam mij alweer is ontschoten. Dominique is van 1957, Francoise van 1961. Hun graf was zo te zien die ochtend nog gepoetst. Het glom tenminste zo, dat het zeer deed aan mijn ogen.

    Zelf zaten ze daar nu waarschijnlijk van uit te puffen, met een heerlijk glaasje wijn op een terras. Genietend van elkaar, genietend van het leven. Want ze zijn nog niet dood, hun laatste rustplaats staat slechts in reservering. Ze zijn wel voorbereid op het einde, waarvan op hun graf alleen nog de datum moet worden ingevuld.