article
1.6415546
Tring, de bel. Maandag, etenstijd, vast een collecte. Ja hoor, de Nierstichting, herken ik door het glas van de voordeur heen. Ik graai meteen mijn eigen grijze bus van het dressoir in de hal en zwaai er fanatiek mee naar de collectante. Ze lacht spontaan terug.
Column: Collecteren
Tring, de bel. Maandag, etenstijd, vast een collecte. Ja hoor, de Nierstichting, herken ik door het glas van de voordeur heen. Ik graai meteen mijn eigen grijze bus van het dressoir in de hal en zwaai er fanatiek mee naar de collectante. Ze lacht spontaan terug.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-collecteren-1.6415546
2016-09-19T19:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039934.1463994191!image/image-6039934.jpg
column,columns
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Collecteren

Column: Collecteren

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Tring, de bel. Maandag, etenstijd, vast een collecte. Ja hoor, de Nierstichting, herken ik door het glas van de voordeur heen. Ik graai meteen mijn eigen grijze bus van het dressoir in de hal en zwaai er fanatiek mee naar de collectante. Ze lacht spontaan terug.

    „Ik had al gehoord dat in deze buurt een nieuwe is”, zegt ze als ik heb opengedaan. „Dat ben jij dus.” Ik knik beamend en mik intussen een handvol kleingeld in de busgleuf.

    „Hoe gaat het?”, vraag ik vervolgens, als lotgenoten onder elkaar – terwijl ikzelf nog bij geen één deur heb aangebeld. „Nou, ik ben natuurlijk nog maar net begonnen maar tot nu toe valt het best wel mee in deze buurt”, mompelt ze. „Andere jaren was het echt verschrikkelijk.”

    Ze kijkt me aan met een blik van ‘weet jij wel in wat voor buurt je woont?’ Ik zeg dat ik het weet. Om mij heen wonen mensen die de deur voor je neus dichtsmijten voordat je hebt kunnen uitleggen waarvoor je komt; die – erger nog – helemaal niet opendoen terwijl je ziét dat ze thuis zijn.

    Ik heb het zelf meegemaakt. Toen ik een jaar of zeven geleden collecteerde voor een weeshuis in Istanbul, kreeg ik heel vaak nul op rekest. Ik kwam gedeprimeerd thuis. In wat voor buurt woon ik eigenlijk?, vroeg ik me af. Krentenwegers! PVV-volk!

    Of ik opzie tegen het collecteren deze week? Nee. Ik heb straten in Zevenbergen gekregen die als minder gierig bekend staan in het collectewereldje. En het scheelt natuurlijk ook dat ik deze keer niet voor een goed doel in Turkije hoef te bedelen.

    Ik heb mijn strijdkreet al klaar voor als het nodig is: ‘Nieren, 100 procent Nederlandse nieren: doneer, doneer alstublieft!’