article
1.6256347
Ontelbare keren moet ik het zinnetje inmiddels hebben gehoord. En al na een keer of vijf luisteren wist ik waar in het liedje de strofe eraan kwam. Dat er in het nummer op die manier over een liedje werd gezongen, wist ik ook al vrij snel.
Column: Brenda
Ontelbare keren moet ik het zinnetje inmiddels hebben gehoord. En al na een keer of vijf luisteren wist ik waar in het liedje de strofe eraan kwam. Dat er in het nummer op die manier over een liedje werd gezongen, wist ik ook al vrij snel.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-brenda-1.6256347
2016-08-10T21:30:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039947.1463994291!image/image-6039947.jpg
Breda,Geestelijk leven,Politiek Lokaal,Buitenlandse politiek,Politiek en bestuur,Cultuur, kunst en recreatie,Column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Brenda

Column: Brenda

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Ontelbare keren moet ik het zinnetje inmiddels hebben gehoord. En al na een keer of vijf luisteren wist ik waar in het liedje de strofe eraan kwam. Dat er in het nummer op die manier over een liedje werd gezongen, wist ik ook al vrij snel. 

    Maar hoe de verwijzing 'The radio is playing some forgotten song, Brenda Lee’s comin’ on strong' in Radar Love van de Golden Earring in het echt uitpakte, heb ik tot voor kort nooit geweten.

    Natuurlijk, ik kende Brenda Lee van de tearjerker I’m sorry en ik zal haar door de jaren heen vast wel eens verward hebben met Peggy Lee, die met Fever wat je noemt vocaal vuurwerk afleverde.

    Meer platen van beide dames waren de afgelopen veertig jaar amper courant in dit land, dus het kwam er al die tijd niet van om Coming on strong eens op de duikelen.

    Laatst kwam de Earring-klassieker weer langs op de autoradio en op de een of andere manier bleef het liedje lang genoeg aan mijn geheugen plakken hangen om ’s avonds thuis op Spotify op zoek te gaan naar Brenda’s liedje.

    Ik kreeg een up-tempocountrynummer te horen. Toen ik nadien op YouTube naar beelden erbij zocht, kreeg ik Amerikaanse zwart-wit-tv uit begin jaren zestig te zien. Een meisje in rare jurk en met getoupeerd haar zong het liedje en danste er houterig bij. Alsof ze al een paar cocktails op had.

    Na er Barry Hay bijna 43 jaar over hebben horen zingen, had ik er meer van verwacht. Veel meer dan een niemandalletje bleek het niet te zijn. Niet het liedje dat je wakker houdt tijdens een nachtelijke autorit.

    Het stemde een tikje droef. Eigen schuld natuurlijk. Het was het zoveelste voorbeeld van de aloude waarheid dat je het verleden maar beter kunt laten rusten. Veel vergeten muziek is niet voor niets vergeten.

    Radar Love daarentegen blijft een pareltje. Het zit al een beetje in ons DNA en anders wel in ons collectief geheugen.