article
1.6173264
Kom niet aan mijn oma! Dat was de strekking van het artikel over de kwaliteit van verpleeghuizen in Nederland, gisteren in deze krant. Omdat ik geen oma’s meer heb, geldt voor mij: kom niet aan mijn mama!
Column: Appeltaartje
Kom niet aan mijn oma! Dat was de strekking van het artikel over de kwaliteit van verpleeghuizen in Nederland, gisteren in deze krant. Omdat ik geen oma’s meer heb, geldt voor mij: kom niet aan mijn mama!
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-appeltaartje-1.6173264
2016-07-07T07:33:50+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.6039934.1463994191!image/image-6039934.jpg
column,columns
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Appeltaartje

Column: Appeltaartje

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Kom niet aan mijn oma! Dat was de strekking van het artikel over de kwaliteit van verpleeghuizen in Nederland, gisteren in deze krant. Omdat ik geen oma’s meer heb, geldt voor mij: kom niet aan mijn mama!

    Mijn moeder van 80, ik heb eerder over haar geschreven, die in december 2014 in Stichting Hervormd Rusthuis De Westhoek in Zevenbergen is neergestreken. Niet dat ze iets mankeert. Verre van: ze loopt, rijdt auto, internet, fotografeert, borduurt, gaat op vakantie en ga zo maar door. Haar aanleuningwoning met tuintje en terras is haar nieuwe paradijs. Ze is met voorsprong de blijste van het hele seniorencomplex.

    Twee weken geleden raakte de idylle verstoord. Ze is ziek. Niet ernstig, maar toch. Ze houdt het bed, zoals dat heet. Wat ben ik blij dat de afstand tussen ons nog maar 300 meter is. Toen ze nog in Limburg woonde, ging het om 125 kilometer. Na het werk loop ik makkelijk even met een pannetje kippensoep van Kokkie naar haar toe, doe de vaat, haal de post, maak een praatje tussen haar hoestbuien door. Professionele zorg heeft ze niet nodig, gelukkig.

    ‘Die moet je hier inkopen’ , zei ze gisteren zuinigjes.

    Haar ziek-zijn heeft me wel aan het denken gezet. Doemscenario: ze wordt alsmaar zieker en dan, als ze niets meer zelf kan, moet ze verkassen naar het verpleeghuis in het dorp. Een kennisje van haar dat op dezelfde gang woonde, is het onlangs zo vergaan. Nog geen twee weken later overleed ze. Zo snel kan het gaan.

    Zojuist kreeg ik echter een boodschappenlijstje van mijn patiënte, direct gevolgd door een p.s.: appeltaartje! Als zij daar zin in krijgt, is het ergste leed wel geleden, toch? Dan kan mijn zorgmantel weer in de kast. Vrijdag misschien alweer een wijntje, mam?