article
1.5973221
Wat praten we veel, met zijn allen. Ondanks het nieuwste proefsymbool van de Nederlandse Spoorwegen, blijkt de woordenstroom zelfs niet te stoppen in de stiltecoupé. Nu deed dat nieuwe symbool mij ook meer denken aan een naderende neuspeutersessie, maar dat kan aan mij liggen.
Column: Achterlijke gladiolen
Wat praten we veel, met zijn allen. Ondanks het nieuwste proefsymbool van de Nederlandse Spoorwegen, blijkt de woordenstroom zelfs niet te stoppen in de stiltecoupé. Nu deed dat nieuwe symbool mij ook meer denken aan een naderende neuspeutersessie, maar dat kan aan mij liggen.
http://www.bndestem.nl/extra/columns/column-achterlijke-gladiolen-1.5973221
2016-04-29T21:30:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.5652167.1453471248!image/image-5652167.jpg
Nederland,Politiek Lokaal,columns,column,hermes
Columns
Home / Extra / Columns / Column: Achterlijke gladiolen

Column: Achterlijke gladiolen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Wat praten we veel, met zijn allen. Ondanks het nieuwste proefsymbool van de Nederlandse Spoorwegen, blijkt de woordenstroom zelfs niet te stoppen in de stiltecoupé. Nu deed dat nieuwe symbool mij ook meer denken aan een naderende neuspeutersessie, maar dat kan aan mij liggen.

    Feit is dat er veel gepraat wordt. Neem onze volksvertegenwoordigers. Sinds Geert Wilders bij elke losliggende straatsteen om minder Marokkanen en minder moslims roept, is de rest van de politici wanhopig op zoek naar een even goed scorende variant op Wilders’ geroeptoeter.

    Wat je dan krijgt, is een minister-president die inbrekers in het appartement van de Turks-Nederlandse columniste Ebru Umar ‘achterlijke gladiolen’ noemt. Nog even, en onze regeringsleider roept ‘shitzooi’ als Willem-Alexander zich verslikt bij het koekhappen. Niet echt wat ik wil horen, van een staatsman.

    Misschien praten we zoveel omdat we niet weten wat we moeten zeggen. Omdat we ons geen raad weten met de hondsbrutale bemoeienis van een ander land, met het grove geschut van een columniste met dubbele nationaliteit, met de horror van een aanslagdreiging, met de andere passagiers in de treincoupé, met bevolkingsgroepen die we te slecht kennen...

    Volgens mijn oma was spreken zilver en zwijgen goud. We kunnen het proberen. Even een stilte inlassen als er iets gebeurt. Voor je het weet slinger je daarna argumenten de maatschappij in, in plaats van oneliners of scheldwoorden.
    Achterlijke gladiolen... Of zouden ze in Turkije denken dat onze minister-president een bosje bloemen heeft besteld?