article
1.5531737
Suzanne van der Veldt (23) uit Heerle is namens Stichting Bootvluchteling afgereisd naar Athene om daar vrijwilligerswerk te doen. Ze houdt voor BN DeStem een blog bij, dat elke zaterdag verschijnt. Vandaag de laatste editie.
Gastblog vrijwilligers bootvluchtelingen (9): Ik voel niks en ik voel alles
Suzanne van der Veldt (23) uit Heerle is namens Stichting Bootvluchteling afgereisd naar Athene om daar vrijwilligerswerk te doen. Ze houdt voor BN DeStem een blog bij, dat elke zaterdag verschijnt. Vandaag de laatste editie.
http://www.bndestem.nl/extra/blogs/gastblog-vrijwilligers-bootvluchtelingen-9-ik-voel-niks-en-ik-voel-alles-1.5531737
2015-12-12T06:00:00+0000
http://www.bndestem.nl/polopoly_fs/1.5531762.1449826774!image/image-5531762.jpg
blogpagina,vluchtelingen,inthepicture
Blogs
Home / Extra / Blogs / Gastblog vrijwilligers bootvluchtelingen (9): Ik voel niks en ik voel alles

Gastblog vrijwilligers bootvluchtelingen (9): Ik voel niks en ik voel alles

Foto's
4
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Suzanne van der Veldt op Lesbos.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De haven van Lesbos waar vluchtelingen buiten slapen.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Op de uitkijk naar boten op Lesbos.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Uitgeputte vluchtelingen in de trein in Macedonië.
    Suzanne van der Veldt (23) uit Heerle is namens Stichting Bootvluchteling afgereisd naar Athene om daar vrijwilligerswerk te doen. Ze houdt voor BN DeStem een blog bij, dat elke zaterdag verschijnt. Vandaag de laatste editie.

    Na bijna 3 maanden in Griekenland sta ik weer in Nederland. Het contrast is groot. Ik voel niks en ik voel alles. Ik heb de mensonterende omstandigheden gezien waarin de vluchtelingen aankomen op Lesbos. Ik heb kinderen zien verdrinken. Families verscheurd zien worden. Ik heb nog nooit zoveel volwassen mannen zien huilen, van onmacht, pijn of verdriet. Ik heb gezien hoe complete gezinnen in de kou en de regen op straat hebben moeten slapen. Ik ben in vluchtelingenkampen geweest die me deden denken aan films over de tweede wereldoorlog. Ik zag kinderen verdrukt worden in enorme mensenmassa’s. Ik zag vermoeidheid, uitputting en dood.

    Ik heb me zo verschrikkelijk vaak afgevraagd hoe wij dit - als Europeanen, als Nederlanders, als mensen – kunnen laten gebeuren. Niet in mijn naam. Juist onder de vluchtelingen zag ik verbroedering, liefde en medemenselijkheid, waar wij veel van kunnen leren. Ik zag hoe ze voor elkaar zorgden, en soms zelfs voor mij. Ik heb ervaren hoe het leven doorgaat, en dat humor, moed en hoop het altijd winnen van leed. Ik heb me altijd veilig en beschermd gevoeld, omringt door mensen die vrede en broederschap zo hoog in het vaandel hebben staan. Ik heb me keer op keer gerealiseerd hoe ik in dezelfde positie had kunnen staan, alleen had ik het geluk dat ik in Nederland ben geboren.

    Stel je voor. Dan had ik toch ook graag geholpen willen worden? Ik heb gelachen en ik heb gerouwd, maar bovenal heb ik geleerd dat om een verschil te maken in iemands leven, je niet briljant, rijk of perfect hoeft te zijn. Je moet om mensen geven. Laten we de vluchtelingen hier in de regio een warm welkom bieden, zoals we zelf ook graag ontvangen zouden willen worden. Want misschien zullen wij ook ooit van andermans gastvrijheid gebruik moeten maken.