1/4
Dat 27e Nits-album dat vrijdag uitkomt, is inderdaad een traktatie. Zelden
heb ik een plaat van Nederlandse makelij gehoord die zo fantastisch klonk.
Henk Hofstede, Rob Kloet en Robert-Jan Stips gaan eigenlijk gewoon door op
de al jaren geleden ingeslagen weg, maar dit keer is die weg bezaaid met
juweeltjes. De titel Strawberry Wood is een verwijzing naar de Beatles en
het erfgoed van die band schemert door in deze plaat. Prachtig voorbeeld
daarvan is het nummer Nick In The House Of John, waarin Nick Drake het huis
van John Lennon bezoekt. Zo nu en dan is het alsof je de jonge Dylan in
nummers tegenkomt. Toch is het heel eigen muziek die Nits maken. Muziek
waarin virtuositeit en visie wondermooi samengaan. Of het nou om de drums,
de gitaren, de toetsen of de zang gaat, alles klinkt even verrukkelijk.
Sublieme plaat.
Label: Sony
Wim van Leest
Mika pop
Zijn debuut overtrof alle verwachtingen. Na een lange
reeks hits en shows heeft dit grootste Engelse poptalent sinds Robbie
Williams opnieuw een album gemaakt dat bijna omvalt van de nieuwe potentiële
hits voor de Gay Top 100. De uit Libanon afkomstige Londenaar maakt
kauwgomballenpop, maar je kunt hem soms evengoed een extravert soort
popversie van Freddie Mercury noemen. Hij kan in ieder geval loepzuiver
hoog, houdt van koortjes in groteske arrangementen en van glitter en
glamour. Bij het beluisteren van de cd moet ik ook denken aan dat overdreven
pluimenpak van Topper Joling. Dat zou Mika ook wel staan, want al is er
weinig mis met de songs en de uivoering, lichtelijk over de top gaat hij
soms wel. Het zal de hitmachine niet tot stilstand brengen, want alle
uptempo songs en ballades bezitten exact wat een radiohit nodig heeft. Het
is alleen nog even wachten op Mika - The Musical.
Label: Universal
Willem Jongeneelen
Pearl Jam rock
Wat is dat
toch met Pearl Jam? Een prima band, uitstekend zelfs. Maar toch kunnen de
cd's me maar matig boeien. Ook met de nieuwste, Backspacer, heb ik weer een
worsteling. Pas na vier keer draaien krijg ik het gevoel van, ja, toch wel
leuk. Het begon allemaal in 1991 met Ten. Iedereen begroette de alternatieve
rockband uit Seattle wildenthousiast. Ook ik vloog als een gek naar de
cd-shop om de schijf binnen te slepen. Na een paar keer draaien kreeg Ten
een plaatsje tussen de andere cd's. Dat arme ding ligt daar maar te
verstoffen. Ik ben bang dat Backspacer hetzelfde lot is beschoren. Dat ligt
niet aan de stem van frontman Eddie Vedder. Die klinkt als vanouds:
meeslepend, soms vuil maar altijd prachtig overheersend. Nee, het ligt aan
de nummers zelf. Die springen er nergens echt bovenuit. Eddie Vedder solo is
veel beter. Zijn Into the Wild sleur ik vaak uit de cd-kast. Dat zal met
Backspacer niet gebeuren.
Label: Universal
Peter
Vierenhalm
Yoko Ono elektronica
Nooit gedacht
dat ik nog eens een zeer alternatieve popplaat zou bespreken van een vrouw
van 76 jaar. Voor velen is ze nog altijd die rare dame die een wig tussen
John Lennon en The Beatles dreef, voor anderen is ze gewoon een bijzondere
kunstenaar gebleven die ook veel producten afgeleverd heeft die amper te
doen waren. Met zoon Sean en de geweldige Japanse elektronica-artiest
Cornelius (spoor zijn albums op!) als haar nieuwe Plastic Ono Band levert
Yoko Ono met Between My Head And The Sky een opvallend sterk album af. Zowel
de bruisende stukken (rauwe samples, stevige beats en vreemde keelgeluiden
van Ono) als de meer ingetogen songs (Ono kan niet zingen en toch brengt ze
een paar mooie liedjes) vallen positief op. Oké, het blijft soms ook kunst
in de marge, avant garde zo u wilt, toch rockt en swingt het en is het
opwindend en fris. Ja, deze hippe bejaarde dwingt respect af.
Label: Chimera/Konkurrent
Willem Jongeneelen
Sorteer reacties
