'Echt, ik voel me met deze nieuwe baan een zondagskind'

Tekstgrootte

Aan het eind van het gesprek vraagt Ferdinand van den Oever grijnzend: "Plat geluld?" Ruim een uur eerder had hij de openingsvraag Wie is Ferdinand van den Oever beantwoord met: wil je de lange of korte versie horen?

Het werd de lange versie en wie Ferdinand van den Oever een beetje kent, had niet anders verwacht. Onderzoekende ogen, welbespraakt, charmant en behendig. In zijn Dordtse werkkamer met fraai uitzicht over de stad, wisselen ernst en luim elkaar in snel tempo af en de fotograaf kan het krijgen zoals hij wil: 'Ik ben als was in je handen.'

Vaak fungeert het grote schilderij achter zijn bureau bij een eerste kennismaking als ijsbreker. Een hamburger of iets wat daar op lijkt, is tegen gekreukeld aluminiumfolie gekwakt en tot een kleurrijk stilleven verwerkt. "Als mensen dat schilderij voor het eerst zien, is het altijd: wow! Jazeker, het is echt eten. Natuurlijk bewerkt. Nee, het ruikt niet. Ik vind het mooi. Altijd een goede binnenkomer voor een gesprek over moeilijke zaken."

Bij zijn kop koffie legt de secretaresse een broodje, discreet verpakt in een papieren witte zak. Voor straks. "Ik denk nooit aan eten. Gek is dat. Niet dat ik geen eten wil, maar anderen moeten mij erop wijzen dat ik moet eten."

Vreemd voor een man die jarenlang in de horeca werkzaam was. Onder andere in de Bredase zaak Bouvigne en later in Dordrecht, waar hij een bekend figuur werd. "Ik ben de horeca ingerold. Welnee, dat was niet de bedoeling, Dat kwam op mijn pad. Ik studeerde, maar door minder leuke omstandigheden kon ik die studie helaas niet afmaken."

Na de middelbare school probeerde Ferdinand van den Oever een plaatsje in de toneelwereld te veroveren. "Dat leek me wel wat. Ik wilde naar de school voor expressie en drama. Of een soortgelijke school. Regisseur worden. Dat wilde ik wel."

Zover kwam het niet. Een ongeval kluisterde hem bijna een jaar aan het ziekenhuisbed. "Begon ik met het bestuderen van de wereldgodsdiensten. Je moet toch wat. Boeddhisme trok me aan. Vond ik uitermate boeiend en toen ik weer thuis was, zei ik tegen mijn vader: ik wil naar een boeddhistisch klooster. Zei mijn vader: prima, maar probeer het eerst eens in een Nederlands klooster. Daarna zien we wel."

Hij kwam terecht in Vaals, in het benedictijnerklooster dat toen met strenge hand geleid werd. "Het klinkt misschien wat raar, maar ik vond het geweldig. De toenmalige abt zei na een tijdje tegen me: is dit leven niets voor jou? Ga eens naar Rolduc, het seminarie van monseigneur Gijssen. Vond ik geen gek idee en thuis zei ik plompverloren: ik ga naar Rolduc. Daar begon ik aan een studie filosofie. Vroeg de abt van Rolduc na een tijdje: ben jij niet uitverkoren? Nou, dat ging me toch iets te ver. De meisjes vond ik ook interessant en ik vertrok."

In het Belgische Leuven studeerde hij vervolgens psychologie. "Dat beviel best, maar ik moest die studie opgeven. Ik keerde terug naar mijn geboorteplaats Oisterwijk. Daar begon mijn zwerftocht door de horeca. Veel baantjes tot ik gevraagd werd om in Breda de zaak Bouvigne te leiden. Die zaak werd helemaal opnieuw ingericht met een brasserie, een klassiek restaurant en een tapasrestaurant. Liep prima, maar op een gegeven moment werd de tent verkocht en moest ik weg. Ik kreeg ontslag. Dat leverde een juridisch gevecht op. Vanaf dat moment dacht ik: nóoit meer in loondienst."

In Dordrecht bracht hij dat voor het eerst in de praktijk. Hij kocht restaurant De Sinjoor en drie jaar later De Raedtskelder. Het werd een succes dat een vervolg kreeg in Oud-Beijerland waar hij nog een Sinjoor opende.

Ferdinand van den Oever werd een bekend figuur in Dordrecht en omgeving. Zo bekend dat de VVD hem vroeg voor de gemeenteraad. "Ik zei: prima, maar dan wil ik óf hoog óf laag op de lijst staan. Het werd hoog en na de verkiezingen werd ik in 2003 fractievoorzitter. Niet lang daarna werd ik wethouder omdat er iemand vertrok en de partij vond dat ik het maar moest doen."

Hij hield nog wel een stevige slag om de arm. "Ik wilde mijn zaken niet verkopen, in ieder geval niet alles. Maar op een gegeven moment liep ik tegen een bod aan dat ik niet kon weigeren. Deed ik toch alles van de hand en ben vol voor het wethouderschap gegaan."

Inmiddels is hij alweer bezig aan zijn derde termijn. "Toen ik aan die derde termijn begon, zei ik tegen mijn partij: let wel, hou er rekening mee dat ik de periode niet afmaak. Tien jaar vind ik meer dan genoeg. In de politiek wil ik niet verder carrière maken. Ik wil geen burgemeester worden, niet de Tweede Kamer in."

Het vertrek kwam eerder dan verwacht. En dat had niets te maken met de relatie die hij kreeg met de raadsgriffier.

Openhartig: "Dat was me toch een nieuws! Alle media stonden op de stoep. Zelf hadden we al bedacht dat het niet handig was om met zijn tweetjes hier te blijven zitten. We besloten dat Merel, mijn vriendin, een half jaar iets anders zou doen. Punt."

Zelf zou hij dan wel zien wat de toekomst hem zou brengen. "Er was al vaker aan mij getrokken. Dat heb ik altijd afgewimpeld."

En toen ging het snel. Twee headhunters (bureaus die iemand zoeken voor een bepaald bedrijf) belden hem. "Voor een functie in Zeeland waartegen ik al snel nee zei en voor de functie bij het Havenschap Moerdijk. Toen ik naar het profiel voor die functie keek, dacht ik: hoe kan dat nou! Iemand kent mij goed en heeft dit profiel voor mij geschreven. Paste naadloos bij mij."

Zijn cv was snel gemaakt en het eerste gesprek liet niet lang op zich wachten. "Binnen enkele weken was het rond. Ik heb de fractie ingelicht, bedacht me dat het wel erg slecht uitkwam voor het college omdat er ook een CDA-wethouder vertrekt, maar zei meteen: dit is een unieke kans, die kan ik niet laten liggen. Echt, ik voel me een zondagskind."

© BN DeStem 2012, op dit artikel rust copyright.
Wij plaatsen alleen reacties die ondertekend zijn met uw voornaam, achternaam en woonplaats.

Reageren