Ik vraag me soms af in hoeverre dat plafond echt bestaat, maar heb me niettemin vaak verdiept in verklaringen voor het verschijnsel. De meest geliefde uitleg werkt me op de zenuwen. Wat die is? Vrouwen ontberen 'professioneel doorzettingsvermogen'. Die willen kindjes en geven toe aan nesteldrang. Dat leidt tot parttimebanen zonder uitzicht op topfuncties en tot minder inzet. Mannen zouden wél over genoeg uithoudingsvermogen en vastberadenheid beschikken om aan de top te komen. Papa of niet.
Ik heb weinig op met dat clichématige beeld van de seksen. Daarom ben ik blij dat het recent consequent onderuit is gehaald door vertrekkende toppolitici. Wouter Bos wil voorkomen dat hij 'zijn eigen kinderen niet ziet opgroeien'. Camiel Eurlings heeft 'samen met zijn vriendin' besloten 'de nadruk meer op zijn privéleven te leggen.' Hij zinspeelde op kinderen. Mannen die afscheid nemen van topposities om hun familie meer aandacht te schenken. Terwijl Agnes Kant, politica en moeder, vertrok uit meer zakelijke overwegingen. De aandacht voor haar optreden - haar veronderstelde falen als partijboegbeeld - kon de SP dwars zitten. Dat wilde ze niet.
Fijn. Echte mensen, die zich niet in een hokje laten duwen. Die verklaring is aan diggelen. Nu het plafond nog.
nicole.andries@bndestem.nl
















