Als een bliksemflits bij blauwe hemel was hij er: de glossy gewijd aan Gerda Verburg.
Zij siert de cover in een ensemble dat blijkens het bijschrift moet doorgaan voor de outfit van een amazone. Echte amazones zien er totaal anders uit. Verburg draagt op een stijvige witte blouse een driekwart roodbruinig ding dat ter hoogte van haar bovenbenen met deugdelijke elastieken knellend is vastgemaakt. De pijpen van dat ding bloezen bol over heur in een gelige maillot gestoken benen. Een harembroek, wist mijn echtgenote. Het broekding deed mij in elk geval denken aan de zwartepietenbroek die wij vroeger op de lagere school hadden. Ik heb die broek gedragen voor mijn vertolking van aartsengel Gabriël, als boodschapper van de Wijze Vorst en – in kerstverband – als Jozef de Voedstervader, maar nimmer als ruiter, laat staan als amazone. Dat laatste zeg ik erbij, omdat sommige jongens op onze broederschool ook vrouwenrollen speelden. Deze jongens stonden steevast in een verdacht goed blaadje bij het hoofd der school. O ja, Gerda. Zij draagt in haar handen een stok of zweepje. Zo wordt de harembroek dan toch nog chic, op een wat wufte, tegen het zwoele aanleunende wijze. Geraffineerd. Het geheel zorgt voor een andere blik op Gerda Verburg, die tot nu toe vooral kon bogen op het imago van een wat oudere boerendochter, met beide benen in de grond geworteld en nuchter als een trekpaard. Alleen haar bles was al een tikje frivool. ton.meeuwis@bndestem.nl
