Meestal uit een mond die wordt omgeven door ouderdomslijntjes.
Al
ben ik nog jong, ik merk dat ik nú al een aantal idealen opgegeven heb. Als
tiener was ik er heilig van overtuigd dat ik, als ik de Ware Liefde eenmaal
gevonden had, zou zorgen voor een perfecte balans in de verdeling van
huishoudelijke taken. Maar nu woont die Ware Liefde bij mij in huis, en
blijkt de praktijk weerbarstig. Ik ben zo'n meisje geworden dat elke dag de
vieze sokken en onderbroek opraapt die haar vriend de voorgaande avond naast
het bed heeft laten vallen.
De schoonmaak van badkamer en wc's
staat steevast op míjn takenlijstje en ik vraag me serieus af of mijn lief
eigenlijk wel weet hoe de wasmachine werkt. Zelfs het vuilnis zet ik buiten.
Maar bij strijken ligt de grens en daar ben ik trots op.
Dat stuit
dan weer op onbegrip bij vriendinnen die nóg minder geëmancipeerd zijn. Een
kennis die op de hoogte is van mijn permanente strijkstaking, constateerde
onlangs dat ik die beëindigd had. 'Hoe kom je daarbij?', vroeg ik, met een
verwarde blik op mijn verfrommelde broek. Ze wees naar mijn vriend: die had
toch een overhemd zonder kreukels aan? Dat hij het zelf had gestreken, kwam
niet als optie in haar op.
Ik werd daar een beetje opstandig van.
Het is vandaag Internationale Vrouwendag. Als mijn lief nu niet op wintersport
was met zijn vrienden, had ik hem heus een keer op het hart gedrukt zijn
eigen sokken op te rapen.
nicole.andries@bndestem.nl
