Dus was er taart. En hoe werd die uitgedeeld? Precies, op van die vet afstotende slagerskartonnetjes.
De slagers zelf hebben die ondingen al jaren geleden ingeruild voor iets piep- schuimachtigs.
Na een paar dagen ging de vleeswaar ernaar smaken en dat kon je boven de rivieren niet hebben.
Maar ja, zonde van al die al aangemaakte kartonnetjes. En, idee, handig op de werkvloer.
Dus durft de Hollander nu al op taart te trakteren, maar nog geen bordjes vuil te maken.
Dus eet politiek Den Haag gebak op kartonnetjes met onhandig grote plastic vorken van de groothandel.
Vorkjes waren duurder, dus vandaar.
De politiek leider blijkt bovendien niet in staat om de taartpunt overeind te houden.
Op zo'n klef kartonnetje valt het dan eigenlijk niet mee om het zoet der overwinning nog te proeven.
Dat belooft wat voor het moment dat de aanhang te horen moet krijgen dat de koek op is.
Het voordeel van Limburgse vlaai is dat die niet makkelijk kantelt.
Tenzij er hele smalle stukjes van worden gesneden, zoals ik bij 'n hoofdzakelijk hoofdstedelijke partij zag.















